Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Μερικές ενδιαφέρουσες απαντήσεις του Δ.Καζάκη στην συζήτηση των οικονομολόγων της "Συμμορίας της Δραχμής"


 
>>> Ερώτηση προς τον Δημήτρη Καζάκη: Είχα ακούσει, απο έναν άλλο υπέρμαχο του Εθνικού νομίσματος, τον Λαπαβίτσα, την εποχή που ο ΤΖΕΦΡΥΣ μας έχωνε στο "λακκο με τα φίδια", για την ανάγκη να γίνει η περίφημη Ε.Λ.Ε. η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου... Κάτι που στη συνέχεια υιοθέτησαν Καμμένος και Τσίπρας... Σας βρίσκει σύμφωνο αυτή η άποψη; Κι αν ναι, πως μπορεί να διασφαλιστεί ότι αυτό θα γίνει με διαφάνεια;;

Δημήτρης Καζάκης:
Προσωπικά έχω τοποθετηθεί από την αρχή για την ΕΛΕ. Για μένα ο έλεγχος που πρέπει να γίνει δεν είναι για να τεκμηριωθεί ο χαρακτήρας του απεχθούς, αλλά συνολικά στα δημοσιονομικά προκειμένου να ξεριζωθεί συθέμελα ο σημερινός τρόπος διαχείρισης του κράτους και να οικοδομηθεί ένας καινούργιος από μηδενικής βάσης. Επίσης για μένα ο έλεγχος πρέπει να γίνει όχι από μια επιτροπή ειδικών, αλλά από τον ίδιο τον πολίτη, τον κάθε πολίτη. Πρέπει να δημιουργήσουμε κουλτούρα διαφάνειας σε όλες τις δημόσιες υποθέσεις. Δεν μπορεί κάτι να ανήκει στη σφαίρα του δημοσίου και να μην έχει άμεση πρόσβαση σ’ αυτό ο κάθε πολίτης, ώστε να το ελέγχει σε κάθε φάση του. Κι αυτό μπορεί να γίνει αφού πρώτα πάρει στα χέρια του ο ίδιος ο πολίτης, ο ίδιος ο λαός το κράτος και επιβάλει αληθινή δημοκρατία. Έλεγχος υπό τις σημερινές συνθήκες, ειδικά του χρέους, είναι αυταπάτη. Τέλος, όταν ένα χρέος αποτελείται κυρίως από ομόλογα σε ιδιωτικά χέρια δεν μπορεί να ελεγχθεί ως προς την κίνησή του. Δηλαδή δεν μπορεί να εντοπιστεί παρανομία, δωροληψία, ή άλλη τέτοια δράση. Τέτοιο ήταν το χρέος πριν τα μνημόνια. Σήμερα το δημόσιο χρέος της χώρας συνίσταται κατά τα ¾ από το χρέος που του φόρτωσε ο μηχανισμός στήριξης. Τι ΕΛΕ να γίνει γι’ αυτό; Άλλωστε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ειδικά με τις αναφορές της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, παράνομο είναι κάθε χρέος που η εξυπηρέτησή του οδηγεί αναγκαστικά στην καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων ενός λαού. Πόσο μάλλον υπό καθεστώς δανειακών συμβάσεων που έχουν επιβάλει καθεστώς «δουλείας για χρέος» για ολόκληρο τον ελληνικό λαό, όπως αυτή ορίζεται από την Συμπληρωματική Σύμβαση του ΟΗΕ του 1957 για την κατάργηση της δουλείας και άλλων παρεμφερών πρακτικών και συστημάτων.


>>> Πως μπορεί να γίνει θεωρητικά αλλά κυρίως τεχνικά η συντακτική εθνοσυνέλευση ώστε να διασφαλίσει τη συμμετοχή των πολιτών στη σύνταξη του νέου συντάγματος και αν το νέο σύνταγμα μπορεί να ορίζει και το ποιο θα είναι το νόμισμα της Ελλάδας;

Δημήτρης Καζάκης:
Για να προκηρυχτεί η Συντακτική Εθνοσυνέλευση χρειάζεται πρώτα απ’ όλα μια προσωρινή κυβέρνηση που να έχει αναδειχθεί από τον ίδιο τον λαό. Αυτό μπορεί να γίνει και μέσα από κοινοβουλευτικές εκλογές, αλλά ο πιο ασφαλής και σύντομος δρόμος είναι μέσα από μια Γενική Πολιτική Απεργία διαρκείας όπου τα συντονιστικά αγώνα σε κάθε γειτονιά, πόλη και χωριό θα συντονιστούν για να ρίξουν, να ανατρέψουν συνολικά το υφιστάμενο πολιτικό καθεστώς. Τα συντονιστικά οργάνωσης της Γενικής Πολιτικής Απεργίας στην προσπάθειά τους να την οργανώσουν θα αναδείξουν ένα άτυπο μεν, αλλά καίριας σημασίας από την άποψη του γενικού συντονισμού λαϊκό κοινοβούλιο, μια γενική συνέλευση αντιπροσώπων απ’ όλα τα συντονιστικά αγώνα. Με την ανατροπή αυτό το άτυπο λαϊκό κοινοβούλιο και τα συντονιστικά αγώνα σχηματίζουν προσωρινή κυβέρνηση από τις δυνάμεις που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση και διεξαγωγή της Γενικής Πολιτικής Απεργίας. Η προσωρινή αυτή κυβέρνηση θα διοικεί κανονικά με νομιμοποιητική βάση τις συνελεύσεις των συντονιστικών και του λαϊκού κοινοβουλίου. Ταυτόχρονα προκηρύσσει τις διαδικασίες σύγκλησης Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Αυτές οι διαδικασίες μπορούν να χωριστούν σε τρεις φάσεις. Στην πρώτη φάση της, η οποία μπορεί να διαρκέσει 6 μήνες, θα διεξαχθεί μια ανοιχτή συζήτηση για το σύνταγμα με όλα τα μέσα, συνελεύσεις, συζητήσεις στα ΜΜΕ, διαδίκτυο, κοκ. Θα κληρωθεί επίσης μια επιτροπή η οποία θα έχει σαν αποκλειστικό μέλημα να συλλέξει το σύνολο των προτάσεων που θα κατατεθούν κατά την διάρκεια της συζήτησης με την υποχρέωση να μεταβιβαστούν στην Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Στην δεύτερη φάση θα διεξαχθούν ελεύθερες εκλογές με ενιαίο μέτρο και ισότιμες εκλογικές περιφέρειες για την εκλογή εθνοσυμβούλων. Ο αριθμός των εθνοσυμβούλων θα πρέπει να είναι μεγάλος, 4.000, προκειμένου να υπάρξει η καλύτερη δυνατή αναλογία εκλογέων και εκπροσώπων για να παρακολουθούν εκ του συστάδην οι εκλογείς την στάση και τις θέσεις των εθνοσυμβούλων που εξέλεξαν. Στον κανονισμό της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης θα περιλαμβάνεται φυσικά η αρχή της ανακλητότητας, αλλά και η αρχή της υποχρεωτικής λογοδοσίας. Με άλλα λόγια οι εκλογείς θα μπορούν να ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή των εθνοσύμβουλο που εξέλεξαν αν αυτός δεν στέκεται όπως απαιτούν οι εντολείς του, αλλά και θα υποχρεούται σε τακτική λογοδοσία προς αυτούς προκειμένου να τους κρατά ενήμερους για τις θέσεις και τις απόψεις του στα ζητήματα που ανακύπτουν. Η διάρκεια της Συντακτική Εθνοσυνέλευσης θα είναι τουλάχιστον 6 μήνες ώστε να συζητηθούν και να εξεταστούν όλες οι προτάσεις που έχουν κατατεθεί από τον λαό. Αφού ολοκληρωθούν οι εργασίες της με την ψήφιση νέου σχεδίου Συντάγματος θα προχωρήσουμε στην τρίτη φάση σύμφωνα με την οποία η Συντακτική Εθνοσυνέλευση θα αυτοδιαλυθεί και το νέο σχέδιο Συντάγματος, ή πιθανά αμφιλεγόμενα σημεία θα τεθούν σε λαϊκή ψηφοφορία. Μόλις το νέο Σύνταγμα εγκριθεί, τότε η προσωρινή κυβέρνηση παραιτείται και προχωρά η χώρα σε εκλογές σύμφωνα με τους νέους συνταγματικούς κανόνες.


>>> Η κατάσταση που περιγράφετε για την συντακτική εθνοσυνέλευση προϋποθέτει επαναστατική κυβέρνηση.Την επανάσταση ποιος θα την κάνει και μάλιστα με τέτοια φοβερή οργάνωση ούτως ώστε να γίνουν όλα όσα αναφαίρετε; Υπάρχει τέτοιο κλίμα στην κοινωνία την παρούσα στιγμή;

Δημήτρης Καζάκης:
Από την σημερινή κατάσταση μπορούμε να διαφύγουμε ως χώρα και ως λαός μόνο με επανάσταση. Επανάσταση δεν είναι μια αιματηρή εξέγερση όπου βασιλεύει το χάος, όπως μας έχει συνηθίσει να σκεφτόμαστε η επίσημη προπαγάνδα, αλλά η ριζική ανατροπή ενός καθεστώτος μετά από δράση της πλειοψηφίας του λαού. Την επανάσταση καλείται να επιτελέσει ο ίδιος ο λαός. Όχι κάποιες πρωτοπορίες, ούτε κάποια κόμματα ή ηγέτες στο όνομα του λαού. Αν δεν υπάρχει οργανωμένη εξέγερση του λαού με σκοπό την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, τότε η κατάσταση θα σκληρύνει τόσο πολύ που θα δούμε ακόμη και αίμα να χύνεται στους δρόμους από δυνάμεις καταστολής όχι μόνο των γνωστών πραιτοριανών, αλλά και μισθοφόρων. Όταν η κατάσταση της κοινωνίας πολώνεται σε τόσο ακραίο βαθμό αναδεικνύεται από μόνο του το δίλημμα επανάσταση, ή μαύρη αντίδραση.
Είναι ώριμες οι συνθήκες για μια τέτοια επαναστατική κίνηση των μαζών; Ας δούμε συγκεκριμένα. Το πολιτικό σύστημα του άλλοτε πανίσχυρου δικομματισμού καταρρέει σε τέτοιον βαθμό που δεν φαίνεται προς το παρών να υπάρχει εναλλακτική για τις επικυρίαρχες δυνάμεις. Η κατάρρευση έχει αγκαλιάσει και το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Οι παραδοσιακές δυνάμεις του πολιτικού συστήματος δέχονται απίστευτες πιέσεις, κλυδωνίζονται άγρια ή καταρρέουν. Κόμματα δημιουργούνται και χάνονται σαν διάττοντες αστέρες. Ακόμη κι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια πολιτική φούσκα που υπογραμμίζει την κατάσταση που περιγράψαμε. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού σήμερα δεν δέχεται πια να κυβερνηθεί όπως πριν και οι κυβερνώντες δεν μπορούν πια να κυβερνήσουν όπως πριν. Πρόκειται για τον κλασσικό ορισμό της επαναστατικής κρίσης.
Το αν ο λαός θα μπορέσει να επιτελέσει την επανάσταση με επιτυχία εξαρτάται από τον βαθμό οργάνωσης του ίδιου στην βάση των πιο άμεσων προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Κι επειδή ο προηγούμενος τύπος οργάνωσης του λαού έχει παντελώς χρεοκοπήσει στη συνείδησή του, θα πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος να οργανωθεί μακριά από τις κεντρικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και τα κομματικά μαντριά. Σ’ αυτό βρίσκεται και η μεγάλη δυσκολία. Γι’ αυτό και το ζητούμενο είναι ένα Μέτωπο που θα έχει την δυνατότητα να συσπειρώσει, αλλά και να καταχτήσει τις καρδιές της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μακριά από κοινωνικοεπαγγελματικές διαφορές και ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές. Ταυτόχρονα θα πρέπει να συμπορευθούν από τα κάτω και οι ποικίλες πρωτοβουλίες πολιτών, σωματείων και συνδικάτων που προσφέρουν μια εντελώς νέα μορφή οργάνωσης και δράσης των πολύ πλατιών λαϊκών στρωμάτων του πληθυσμού. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινείται το ΕΠΑΜ.
Υπάρχει το κατάλληλο κλίμα στην κοινωνία; Όσο ποτέ άλλοτε. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει συνειδητοποιήσει ότι αν δεν τα τινάξει όλα στον αέρα, είναι χαμένο. Είναι εντυπωσιακό πόσο πολύ συζητείται μέσα στην κοινωνία η δυνατότητα να δράσουμε όλοι μαζί με τέτοιον τρόπο ώστε να ξεφορτωθούμε κυβέρνηση και 300 της Βουλής. Την ίδια ώρα που δυσανασχετεί με την πεπατημένη των συνδικαλιστικών ηγεσιών που θέλουν απεργίες ή στάσεις εργασίας για εκτόνωση. Το τι μπορεί ή τι είναι διαθέσιμος να κάνει ο λαός το αποδεικνύουν οι εκατοντάδες καταλήψεις Δήμων, υπηρεσιών, υπουργείων, ΔΟΥ, Περιφερειών, κ.ά. Αυτό που δεν διαθέτει ακόμη είναι ο αναγκαίος συντονισμός κινήσεων, το πολιτικό σχέδιο για το που θέλει να το φτάσει και φυσικά η ενότητά του. Με την ενότητα δεν εννοούμε την ενότητα στο όνομα του λαού που γίνεται ουσιαστικά ερήμην του από δυνάμεις που μιλούν εξ ονόματός του, αλλά ενότητα ανάμεσα στις ποικίλες οργανώσεις, κινήματα, πρωτοβουλίες και δυνάμεις που συγκροτούνται από τα κάτω.
Άλλωστε αν δεν δοθεί η μάχη της οργάνωσης του λαού και της ετοιμότητας που πρέπει να διαθέτει προκειμένου να επιχειρήσει την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος, τότε αναγκαστικά θα μετατραπεί μεγάλο μέρος του σε όχλο κάτω από το βάρος της εξαθλίωσης και της περιθωριοποίησής του. Και τότε θα δούμε να επικρατεί το πιο στυγνό και ανελέητο καθεστώς στην ιστορία της Ελλάδας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...