Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

102 χρόνια Οδυσσέας Ελύτης



        Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική·
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Όμηρου.
        Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Όμηρου.
Εκεί σπάροι και πέρκες
        ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
        όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
        με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
        Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Εκεί ρόδια, κυδώνια
        θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια·
        και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο
        σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
        ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι!
        Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
        τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια.
Στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα
        κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη
        με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
        Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

~ "Το Άξιον Εστί"


Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
    να 'ν' ήμερος να 'ναι άκακος
λίγο φαΐ λίγο κρασί
    Χριστούγεννα κι Ανάσταση
κι όπου φωλιάσει και σταθεί
    κανείς να μην του φτάνει εκεί

Μα 'ρθαν αλλιώς τα πράματα
    τονε ξυπνάν χαράματα
τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος
    του τρώνε και το λίγο βίος
κι από το στόμα την μπουκιά
    πάνω στην ώρα τη γλυκιά
του τηνε παίρνουνε κι αυτή
 
Χαρά στους που 'ναι οι Δυνατοί!

~ "Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1971)


Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

~ "Το Μονόγραμμα" (1971)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...