Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

14 χρόνια χωρίς τον Άκη Πάνου (ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ)



14 χρόνια κλείνουν σήμερα από τη μέρα που ο μέγιστος λαϊκός δημιουργός Άκης Πάνου έφυγε από τη ζωή.

Γεννήθηκε στις 15/12/1933 στην Αθήνα και ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειας του Στεφάνου Πάνου και της Ελευθερίας Σακελλαριάδη. Πέθανε στις 7/4/2000.
Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους και δημοφιλέστερους λαϊκούς καλλιτέχνες, που έγραψε στίχους και μουσική σε τραγούδια, τα οποία έως και σήμερα δεν έχουν χάσει ούτε μια ικμάδα του δυναμισμού και της λάμψης τους. Τα τραγούδια του εκτός από το ερωτικό πάθος, θίγουν πολλές φορές ζητήματα που άπτονται της κοινωνικής ζωής, κάνοντας κριτική στα κακώς κείμενα της κοινωνίας, πράγμα που αποδεικνύει την έμφυτη λαϊκή σοφία και τη βαθιά πολιτική σκέψη του καλλιτέχνη. Με μια λέξη: ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ.
Συνεργάστηκε με κορυφαίους ερμηνευτές του λαϊκού τραγουδιού όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Πάνος Γαβαλάς, ο Μιχάλης Μενιδιάτης και ο Δημήτρης Μητροπάνος, αλλά και μεγάλες ερμηνεύτριες όπως η Πόλυ Πάνου, η Καίτη Γκρέυ, η Δόυκισσα και η Μαρινέλλα. Ως οι πιο συγκλονιστικές και "εκρηκτικές" θεωρούνται οι συνεργασίες του με το Στέλιο Καζαντζίδη, το Στράτο Διονυσίου και τη Βίκυ Μοσχολιού.




















Εις μνήμην του, λοιπόν, ας ακούσουμε μερικές από τις αξέχαστες δημιουργίες του.


ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ ΓΙΑ ΤΩΡΑ


Δεν κλαίω που φεύγεις
δεν κλαίω για τώρα
δεν κλαίω την ώρα
του αποχωρισμού

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Δεν είναι από ζήλεια
που σφίγγω τα χείλια
και κλαίω μπροστά σου
χωρίς να ντραπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ


*


ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ


Σε πότισα το πιο γλυκό μου δάκρυ
με πότισες τον πιο γλυκό καημό
σε άγγιξα στου ονείρου μου την άκρη
και στράγγιξα τον πρώτο στεναγμό

Θα κλείσω τα μάτια θ’ απλώσεις τα χέρια
να βρουν να φωλιάσουν λευκά περιστέρια
αγάπη μου πρώτη αγάπη μεγάλη
θα κλείσω τα μάτια κι όπου με βγάλει

Λαχτάρησα ζωή απ’ τη ζωή σου
λαχτάρησες το φως του αυγερινού
στα σύννεφα περπάτησα μαζί σου
κι ανοίξανε οι πόρτες τ’ ουρανού

Θα κλείσω τα μάτια θ’ απλώσεις τα χέρια
να βρουν να φωλιάσουν λευκά περιστέρια
αγάπη μου πρώτη αγάπη μεγάλη
θα κλείσω τα μάτια κι όπου με βγάλει


*


ΟΥΤΕ ΑΧ ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ


Όταν είδα πως θα φύγεις
κόντεψα να τρελαθώ,
μα δεν μπόρεσα να κλάψω
και να παραπονεθώ.

Ούτε "αχ" δε θα πω
αφού έδωσα μπέσα
σε μια μαύρη καρδιά
που δε μ’ έβαλε μέσα.

Ρίξε με κι εσύ πιο κάτω
να με πάρει ο ποταμός,
να με φάει το σκοτάδι,
να με λιώσει ο καημός.

Ρώτα τη συνείδησή σου
κι άφησέ με αν σ’ το πει,
θα ’ναι ο καημός δικός μου
μα δική σου η ντροπή.


*

ΠΡΕΠΕΙ


Ασφαλώς και δεν πρέπει να μας δούνε παρέα
Επεράσαμε ωραία λίγες ώρες μαζί
Είναι η πρώτη μας νύχτα, πρώτη και τελευταία
Ασφαλώς και δεν πρέπει να μας δούνε παρέα

Ασφαλώς και το ξέρω πως δεν είμαστε ίδια
Μοναχά στα παιχνίδια είμαστε όλοι παιδιά
Και αν εσύ το ξεχάσεις η ζωή στο θυμίζει
Και πεθαίνει η αγάπη και σωπαίνει η καρδιά

Είμαι εκείνη που είμαι και έχεις όνομα κάποιο
Σε χρυσό κόσμο σάπιο δε χωράω να μπω
Κάνε εκείνο που πρέπει, όλα τα επιτρέπει
Το δικό σου το πρέπει ένα πρέπει θαμπό


*


ΠΗΡΑ ΑΠ'ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΝΕΡΟ


Μπορείς να κάνεις ό,τι θες
μπορείς και να μη μ’ αγαπάς
και να χαρίζεις όπου θέλεις τα φιλιά σου
Πήρα απ’ το χέρι σου νερό
να το ξεχάσω δεν μπορώ
ακόμα κι αν θα στερηθώ την αγκαλιά σου

Πήρα απ’το χέρι σου νερό
τώρα θα πάρω τον καημό
και θα γυρίσω στα παλιά μου τα λημέρια
Εκεί που λιώνει η ζωή
εκεί που σβήνει η χαρά
εκεί που χάνονται ο ήλιος και τ’ αστέρια


*


ΚΟΙΤΑ ΜΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ


Όταν σε κοιτώ στα μάτια
δεν μπορείς να μου κρυφτείς
Κάτι σ’ έκανε να κλάψεις
και να πικραθείς

Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν
κι εξηγήσου
Που είναι το ζεστό το γλυκό
το φιλί σου
Δεν είχες μυστικά από μένα θυμήσου
Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν

Όταν σε κοιτώ στα μάτια
μη τα ρίχνεις χαμηλά
Βάζω μέσα στο μυαλό μου
πράγματα τρελά

Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν
κι εξηγήσου
Που είναι το ζεστό το γλυκό
το φιλί σου
Δεν είχες μυστικά από μένα θυμήσου
Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν


*


Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ


Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
η ώρα που γεννιέται η ζωή
η ώρα που ταιριάζει η αναπνοή σου
μαζί με την δική μου αναπνοή
Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα
η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
η ώρα που μου σβήνεις τον καημό
η ώρα που και η σκέψη μου πεθαίνει
και που δε θέλω να `χει τελειωμό
Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα
η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
η ώρα που μ’ αρέσει να πονώ
η ώρα που σου δίνω την ψυχή μου
χωρίς να νιώθω τίποτα φτηνό
Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα
η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα


*


ΡΟΛΟΪ-ΚΟΜΠΟΛΟΪ


Ένα ρολόι μου `χες χαρίσει
που το κοιτούσα όταν αργούσες
που το κοιτούσα όταν αργούσες
και το ρωτούσα αν μ’ αγαπούσες

Θα το δώσω το ρολόι
και θα πάρω κομπολόι
να μετράω τους καημούς
και τους αναστεναγμούς

Τώρα δεν είσαι στην αγκαλιά μου
και την καρδιά μου η ζήλια τρώει
τι να το κάνω τέτοιο ρολόι
κάθε του χτύπος και μοιρολόι


*


ΗΤΑΝ ΨΕΥΤΙΚΑ


Ήταν ψεύτικα
τα γλυκόλογά της όλα
ήταν ψεύτικα
βρήκα την καταστροφή μου
κι ερωτεύτηκα
όλα ψεύτικα

Ήταν κάλπικα
τα φιλιά που μου πουλούσε
ήταν κάλπικα
κι όταν είδα την αλήθεια
πόσο ντράπηκα
όλα κάλπικα

Ήταν θάνατος
το πιοτό που με κερνούσε
ήταν θάνατος
και δεν είμαι από πέτρα
ούτε αθάνατος
ήταν θάνατος


*


ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΕ, ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ;


Βρήκα την πόρτα σου κλειστή
και το κλειδί παρμένο.
κοντεύουνε χαράματα
κι απ’ έξω περιμένω.

Γιατί καλέ γειτόνισσα
αφού σου τηλεφώνησα
και είπες πως θ’ αφήσεις το κλειδί;
γιατί σκληρή γειτόνισσα
παιδεύεις την καρδούλα μου;
γιατί με βασανίζεις δηλαδή;

Πότε μου λες πως δε με θες
και πότε με γυρεύεις
ας ήξερα πώς σκέπτεσαι
και τι θεό λατρεύεις.

Γιατί καλέ γειτόνισσα
αφού σου τηλεφώνησα
και είπες πως θ’ αφήσεις το κλειδί;
γιατί σκληρή γειτόνισσα
παιδεύεις την καρδούλα μου;
γιατί με βασανίζεις δηλαδή;


*


ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΓΕΛΟ


Του κόσμου το περίγελο
χαράματα περνάει
μπροστά στο παραθύρι της
και σιγοτραγουδάει

Του κόσμου το περίγελο
κατάντησε να γίνει
και όλα αυτά για χάρη της
και όλα αυτά για κείνη

Του κόσμου το περίγελο
περνά κι αναστενάζει
έχει στα στήθια του φωτιά
μα ποιος τη λογαριάζει


*


ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΩ


Και τι δεν κάνω
την πικραμένη σου ζωή για να γλυκάνω
κι εσύ μου δίνεις και μια πίκρα παραπάνω
κάθε στιγμή

Και τι δεν κάνω
την παγωμένη σου καρδιά για να ζεστάνω
κι εσύ μου δίνεις και μια πίκρα παραπάνω
για πληρωμή

Αμαρτία μεγάλη
μια καρδιά που για σένα λαχταράει και πεθαίνει
να τη βλέπεις σαν ξένη

Και τι δεν κάνω
για να βρεθώ στην αγκαλιά σου τι δεν κάνω
και μ’ αποφεύγεις σαν αλήτη, σαν ζητιάνο
κάθε στιγμή


*


ΕΓΩ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ΤΑ 'ΛΕΓΑ



Εγώ καλά σου τα `λεγα
και τ’ άκουγες παράλογα
Περπάτησε ανάλογα
Θυμάσαι που σου τα `λεγα;
Εγώ καλά σου τα `λεγα

Γιατί δε συμβιβάζεσαι;
Που τρέχεις και τι βιάζεσαι;
Αμάρτησες; Κολάζεσαι!
Αδίκως θυσιάζεσαι
Γιατί δε συμβιβάζεσαι;

Αφού το κρίμα κρίνεται
κι ο αίτιος ευθύνεται
το πίνεις και δεν πίνεται
Εξαίρεση δε γίνεται
αφού το κρίμα κρίνεται


*

ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ


Στο σταθμό του Μονάχου
με πέταξε άχου
η μαύρη μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Όπου να `ναι σουρουπώνει
το Ακρόπολις θα φτάσει
να `ταν και να κατεβάσει
ένα φίλο ή γνωστό

Στο σταθμό του Μονάχου
με πέταξε άχου
η μαύρη μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Κάθε άνθρωπος και γλώσσα
ποιόνε ξέρω ποιος με ξέρει
αφιλόξενα τα μέρη
παγωμένες οι καρδιές

Στο σταθμό του Μονάχου
με ξέχασε άχου
η μαύρη μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Δίπλα μου λαγοκοιμάται
ένας χίπυ πεινασμένος
ένας νέγρος μεθυσμένος
τα ναυάγια σωρό

Στο σταθμό του Μονάχου
με ξέχασε άχου
η μαύρη μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου


*


ΝΑ ΕΙΧΑ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ


Είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση
έκανα στάση στη δική σου γειτονιά
με αγωνίες και καημούς έχω χορτάσει
είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση

Να είχα το κουράγιο
την αγκαλιά σου να την απαρνιόμουνα
να είχα το κουράγιο
στη γειτονιά σου να μην ξαναρχόμουνα

Είχα λουλούδια στην καρδιά και συ μια πέτρα
κάτσε και μέτρα πόσο μου ‘κανες κακό
τι μου ‘χεις δώσει και τι πήρες κάτσε μέτρα
είχα λουλούδια στη καρδιά και συ μια πέτρα

Να είχα το κουράγιο
την αγκαλιά σου να την απαρνιόμουνα
να είχα το κουράγιο
στη γειτονιά σου να μην ξαναρχόμουνα


*


ΦΕΡΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ


Φέρ'τε το παιδί του χάρου
Που μου πήρε το δικό μου
Κι έφερε στο σπιτικό μου
Δάκρυα και συμφορά

Φέρτε το παιδί του χάρου
Να τα πω κι εγώ κλαμένος
Σαν γονιός χαροκαμένος
Που του πήραν τη χαρά

Φέρ'το παιδί του χάρου
Το μονάκριβο παιδί του
Η ατέλειωτη ζωή του
Να πνιγεί στον στεναγμό

Φέρτε το παιδί του χάρου
να το κρύψω να το χάσει
Κι ίσως τότε λογαριάσει
Τον δικό μου τον καημό


*


ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ


Εγώ την είχα σαν παιδί
μέσα στην αγκαλιά μου,
μοιράστηκα τις έννοιες της
τη ζέστανα κοντά μου
και έφυγε μακριά μου.

Ποιος θεός τη θέλει την αχαριστία
ποιος θεός τη θέλει την απανθρωπιά
είν’ η απιστία της καρδιάς ληστεία
ποιος θεός τη θέλει την αχαριστία

Μάτια ποτέ δεν κοίταξα
άλλα απ’ τα δικά της
και το νερό που έπινα
το `πινα στ’ όνομά της,
δεν είμαι πια κοντά της.

Ποιος θεός τη θέλει την αχαριστία
ποιος θεός τη θέλει την απανθρωπιά
είν’ η απιστία της καρδιάς ληστεία
ποιος θεός τη θέλει την αχαριστία


*


ΤΙΠΟΤΑ


Πήρα μελάνι και χαρτί
και κάθισα να γράψω.
Έψαξα θέμα για να βρω,
έψαξα θέμα για να βρω,
ήρθες εσύ στο βλέμμα μου
κι έγινες το θέμα μου.

Τώρα δε θα ξαναπιάσω πένα και χαρτί,
η ιδέα μου να γράψω ήτανε κουτή.

Είπα να γράψω ό,τι βρω
κρυμμένο στην καρδιά σου.
Κρυμμένο στην καρδούλα σου,
κρυμμένο στην καρδούλα σου,
μα μπήκα και ξαφνιάστηκα
και είδα πως γελάστηκα.

Τώρα δε θα ξαναπιάσω πένα και χαρτί,
η ιδέα μου να γράψω ήτανε κουτή.

Μες την καρδιά σου τίποτα!
τίποτα μες το βλέμμα.
Κι εγώ δε γράφω τίποτα
κι εγώ δε γράφω τίποτα,
αφού δε βρήκα τίποτα,
αφού δε βρήκα θέμα.

Τώρα δε θα ξαναπιάσω πένα και χαρτί,
η ιδέα μου να γράψω ήτανε κουτή.


*


Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ


Η ζωή μου όλη είναι μια ευθύνη
όλα μου τα παίρνει τίποτα δε δίνει
η ζωή μου όλη είναι ένα καμίνι
που ‘χω πέσει μέσα και με σιγοψήνει

Η ζωή μου όλη μια ανοησία
κι η μοναδική μου η περιουσία
η ζωή μου όλη είναι μια θυσία
που σκοπό δεν έχει ούτε σημασία

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο
που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω
κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στο χάρο
όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω


*

ΤΟ ΘΟΛΩΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΥΑΛΟ


Στο θολωμένο μου μυαλό
ο κόσμος είναι μια σταλιά,
κάτι σκιές απ’ τα παλιά
και κάποιο πάθος μου τρελό.

Και κάποιο πάθος μου τρελό,
στο θολωμένο μου μυαλό.

Το θολωμένο μου μυαλό
μ’ έχει προδώσει προ πολλού,
του λέω αλλού και τρέχει αλλού,
με κάνει και παραμιλώ.

Με κάνει και παραμιλώ,
το θολωμένο μου μυαλό.

Του θολωμένου μου μυαλού
τους εφιάλτες τραγουδώ,
κι αν σας επίκρανα ως εδώ,
φταίει το πάθος του τρελού.

Φταίει το πάθος του τρελού,
του θολωμένου μου μυαλού.


*


ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΚΑΛΟΙ


Μη ζητάς να βρεις καλό
μπέσα μη ζητάς
στων ανθρώπων τις καρδιές
μέσα μην κοιτάς.

Οι μισοί καλοί
σε μοναστηριού κελί
κι οι άλλοι στο τρελάδικο
από κακό κι απ'άδικο

Μη ζητάς να βρεις καλό
μη βαρυγκομάς
και τα πάθη η ζωή
τα'φτιαξε για μας


*


ΑΪΝΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΜΕΡΑ


Άντε να περάσει η μέρα
και να 'ρθεί το δειλινό
Άντε να περάσει η νύχτα
και να ρθεί το πρωινό

Δεν την θέλω τούτη την παλιοζωή
πότε θ' αφήσει το ταλαίπωρο κορμί μου
δεν μελετάω τη δική σας τη ζωή
μοιριολογάω την αχάριστη δική μου
την παλιοζωή μου

Άντε περάσει η ώρα
άντε να περάσει η μέρα
άντε να περάσει η νύχτα
και να φτάσει το πρωί
Κράτα να περάσουν μέρες
κράτα να περάσουν μήνες
κράτα να περάσουν χρόνια
να περάσει και η ζωή


*


ΜΙΣΟΣ


Θα λυπηθώ που σ' έχασα γιατί σε αγαπούσα
Και θα χαρώ που γλίτωσα αφού δεν μ' αγαπάς
Θα λυπηθώ που γέλασες ενώ παραμιλούσα
Και θα χαρώ που γύρισες και με παρακαλάς

Ίσως, έγινε η αγάπη μίσος
Ίσως, έτσι είναι φυσικό
Ίσως, αλλά δεν υπάρχει ίσως
Μίσος, και είναι κάτι τραγικό

Θα λυπηθώ που σ' έχασα γιατί ήσουν ο Θεός μου
Και θα χαρώ που διάλεξες το δρόμο της ντροπής
Θα λυπηθώ που γέλασες και μ' έπνιγε ο καημός μου
Και θα χαρώ που γύρισες συγγνώμη να μου πεις

Ίσως, έγινε η αγάπη μίσος
Ίσως, έτσι είναι φυσικό
Ίσως, αλλά δεν υπάρχει ίσως
Μίσος, και είναι κάτι τραγικό


*


ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ


Τα όνειρα που μένουνε
μονάχα μες στη σκέψη
κανείς μην τα πιστέψει
τα σβήνει η ζωή.
Τα όνειρα που χτίζονται
κι αντέχουνε στο χρόνο
υφαίνονται με πόνο
χωρίς αναπνοή.

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας
μα τόσο γλυκός,
είναι τόσο μεγάλη η ζωή
όταν ζεις διαρκώς,
κι έτσι φτάνεις στο τέρμα
χωρίς να 'χεις νιώσει μικρός
και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς
μα δεν είσαι νεκρός.

Τα όνειρα που παίρνουνε
για λίγο το μυαλό μου
μερώνουν τον καημό μου
μια τόση δα στιγμή.
Στα όνειρα που χτίζονται
το είναι μου κι αν δώσω
αξίζει να ΄ναι τόσο
βαριά η πληρωμή.

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας
μα τόσο γλυκός,
είναι τόσο μεγάλη η ζωή
όταν ζεις διαρκώς,
κι έτσι φτάνεις στο τέρμα
χωρίς να 'χεις νιώσει μικρός
και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς
μα δεν είσαι νεκρός.


*


ΕΙΔΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΚΛΑΜΜΕΝΑ


Είδα τα μάτια σου κλαμμένα, καλή μου,
και πόνεσ’ η ψυχή μου.

Είδα στα χείλη σου την πίκρα, γλυκιά μου,
και ράγισ’ η καρδιά μου.

Είναι μαράζι να σε βλέπω να λιώνεις
και να με φαρμακώνεις.

Ποιος έχει βάλει στο δικό σου το χέρι
της ζήλιας το μαχαίρι;

Αν είμ’ εγώ η αφορμή που υποφέρεις,
σ’ το λέω να το ξέρεις,

χίλια κομμάτια την καρδιά μου θα κάνω,
θα σβήσω, θα πεθάνω.


*


ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΤΟ ΑΝΤΡΙΚΙΟ


Το φιλότιμο τ’ αντρίκιο τον ετρέλανε
οι δικοί της για δικό της δεν τον θέλανε.

Κι όταν είπε σ’ έναν άλλον η κοπέλα ναι
το φιλότιμο τ’ αντρίκιο τον ετρέλανε.

Θέλανε να την εδώσουν σε καλύτερο
σε πεντάρες και σε χρόνια μεγαλύτερο.

Κι όταν είπε σ’ έναν άλλον η κοπέλα ναι
το φιλότιμο τ’ αντρίκιο τον ετρέλανε.

Της ετοίμαζε παλάτι στην καρδούλα του
και την έλεγε στους φίλους γυναικούλα του.

Κι όταν είπε σ’ έναν άλλον η κοπέλα ναι
το φιλότιμο τ’ αντρίκιο τον ετρέλανε.


*


ΠΟΛΛΑ ΓΑΛΟΝΙΑ ΣΟΥ 'ΔΩΣΑ


Πολλά γαλόνια σου `δωσα
χωρίς να το αξίζεις
κι άρχισες να με παρακούς
και δε μ’ υπολογίζεις.

Πολλά γαλόνια σου `δωσα
κι απάνω σου το πήρες,
οι εύκολες προαγωγές
χαλάνε χαρακτήρες.

Πολλά γαλόνια σου `δωσα
και θα σου τα ξηλώσω,
στα σύννεφα ανέβηκες,
μα θα σε προσγειώσω.


*


ΑΜΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΥΤΟ 'ΔΩ


Άμα περάσει τούτο δω
τι να μου κάνουν τ’ άλλα
Ετούτο είν’ ωκεανός
και τ’ άλλα είναι στάλα

Άμα περάσει τούτο δω
τ’ άλλα δεν τα φοβάμαι
Ετούτο είναι απ’ αυτά
που μια φορά περνάμε

Άμα περάσει τούτο δω
τι να μου κάνει ο χάρος;
Ετούτο είναι βάσανο
Ετούτο είναι βάρος
Ετούτο είναι θάνατος
Ετούτο είναι βάρος


*


ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ


Δε μου κάνει αίσθηση καμία
αν θα φύγεις τούτη την στιγμή, 
φύγε να κοπάσει η τρικυμία, 
φύγε να μερώσουν οι καημοί

Μα τι είναι αυτά που λέω Θεέ μου Θεέ μου
χωρίς αυτήν ποτέ μου ποτέ μου ποτέ μου
δε θα μπορούσα να ζήσω και να ξανά αγαπήσω.

Άνοιξε τα χέρια σου να φύγω
μη με τυραννάς, μη με κρατάς
βρήκα το κουράγιο μου για λίγο.
Σαν δικό σου πια μην με κοιτάς.


*


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...