Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

«Φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ...»




«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας.
Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς.
Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις.»


Και συναχτήκαν από πάνω Του τα σύννεφα,
που γίναν ολομαύρα,
σα μαύρα πυκνά συνοφρυωμένα φρύδια
που σμίξαν πριν από την έκρηξη,
κι ανεβήκαν ως πάνω, στα ουράνια.
Κι ήταν λες κι είχαν συγκεντρωθεί μέσα τους κι απάνω τους
όλες οι αμαρτίες και τα κρίματα τ' αθρώπου.

Γιε της τυχερής Μαρίας, της πικραμένης μάνας,
μόνο κείνη σ' έκλαψε τότε γοερά
κι εσκίσθη η καρδιά της.
Κείνη, ο Άη Γιάννης ο Βαγγελιστής κι αγαπημένος, κι οι γυναίκες.
Οι άλλοι θα Σε θυμηθούμ' όλοι μετά.
Κι όμως θα μας υποδεχτείς με το χαμόγελο στην αγκαλιά Σου.
(Κι εμείς «Οὐ γάρ ἴσμεν τί ποιοῦμεν» - τι αλήθεια!)
Θα Σε κλάψουμε, λοιπόν, στο τέλος όλοι.

Το κορμί Σου
κρέμεται στο σημείο του μαρτυρίου πάνω.
Κι όμως αυτό το ίδιο πόδι,
το ματωμένο απ' το καρφί,
θα συντρίψει τη φοβερή την πύλη τ' Άδη.


Βασίλης Πανδς
17.IV.2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...