Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

2 άρθρα για τη "λαϊκή Δεξιά"



γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Ζαρζαβατική Δεξιά των ΜΜΕ

Στην καθημερινότητα του μανάβη υπάρχει η λαϊκή. Η αγορά με τους πάγκους με τα μπρόκολα και τα κρεμμύδια είναι λαϊκή. Η Δεξιά είναι λαϊκή;

Αν και τα ιδεολογικά ζητήματα συνήθως είναι βαρετά (αν και κρίσιμα), ενίοτε οι συνθήκες επιβάλλουν την εμβάθυνση σε αυτά και την ανάλυσή τους. Σημείωση: Στοιχειώδης απόπειρα ιδεολογικής αναζήτησης δεν σημαίνει την εξέταση θεμάτων όπως το φύλο των αγγέλων, η αφροτζάζ σκηνή της Αρούμπα και το πόσο επηρεάζει το παγκόσμιο «επαναστατικό» κίνημα η μη πρόσκληση των μενσεβίκων στο συνέδριο των μπολσεβίκων, το οποίο διεξήχθη στην Πράγα το 1912. Εδώ μιλάμε για απλά πράγματα όπως οι ορισμοί. Ενας από αυτούς, που χρήζει εξετάσεως, είναι η παράταξη της «Λαϊκής Δεξιάς». Τι σημαίνει ο όρος «λαϊκή Δεξιά»; Πού μπορεί κάποιος να προμηθευτεί ένα λαϊκοδεξιό μανιφέστο για να καταλάβει περί τίνος πρόκειται;
Ποιοι είναι εκείνοι που βαπτίστηκαν στο λάλον ύδωρ αυτής της ιδεολογίας; Ποιους εμπνέουν; Πόσους; Σε τι ακριβώς συνίσταται η λαϊκότητα και σε τι η δεξιοσύνη τούτης της παρατάξεως; Πώς μπορεί να εκφραστεί σε κυβερνητικό επίπεδο, σε εφηρμοσμένη πολιτική, σε ρητορικό; «Και τι θυσίες έχει κάνει αυτή για σένα», που θα έλεγε και η λυρική αοιδός και ιεροφάντισσα της μέλαινας νυκτός λαίδη Αγγελική Δημητρίου;

Κωλοτούμπα

Αν τις απαντήσεις στα ερωτήματα τις περιμένουμε από τη σαδιστική, σαρδόνια, μουντή και κωμικοτραγική πραγματικότητα -και δη από τα γνήσια τέκνα της, τα ΜΜΕ- τότε μπορούμε αβιάστως να σας τις παραθέσουμε για να φτιάξει η ημέρα σας.
«Λαϊκοδεξιός» από τα Μέσα Μαζικής Επιθέσεως στη νοημοσύνη μας θεωρείται εκείνος που, αντί να μασάει, μιλάει επάνω στους άλλους, όποτε βρίσκεται προσκεκλημένος σε τηλεοπτικό θίασο. Είναι εκείνος ή εκείνη που προσκαλείται συχνά από τοπικούς σταθμούς και η εν γένει συμπεριφορά του/της παραπέμπει στον χαμένο κρίκο ανάμεσα στον άνθρωπο και τον γυρίνο. Για χαρακτηριστείς (προσοχή: να σε πουν, όχι να είσαι) της «λαϊκής Δεξιάς» πρέπει να δείχνεις γραφικός. Να χρησιμοποιείς επιχειρήματα που δεν θα άξιζε να τυπωθούν ούτε στον Καζαμία, με την ίδια ευκολία που θα επικαλείσαι τα ακριβώς αντίθετα, αν το κόμμα σου κάνει στροφή 180 μοιρών, κυβίστηση ή επί το... δημωδέστερον «κωλοτούμπα».
Σε γενικές γραμμές φαίνεται ότι είσαι «παραδοσιακός» και ότι «συμπαθείς» τους φτωχούς - αν και δεν θέλεις να τους μοιάσεις... Κατηγορείς τους φιλελεύθερους, τους μαρξιστές, τους συνασπισμένους και την παγκοσμιοποίηση, αν και δεν μπορείς να διακρίνεις ποιος είναι τι και γιατί. Συνεχίζεται...

***

Σκόρδο - κρεμμύδι - άγνοια

Η αναζήτηση του Γέτι των Ιμαλαΐων είναι ευκολότερη από τον εντοπισμό της «Λαϊκοδεξιάς», όπως την ορίζουν τα ΜουΜουΕ.

Το να προσπαθεί κάποιος να βρει εκπροσώπους της «Λαϊκής Δεξιάς» στην Ελλάδα είναι σαν να αποπειράται να δώσει ρέστα από πεντακοσάευρο, ενώ τυγχάνει άφραγκος. Η Δεξιά, ως νοείται, ορίζεται και περιγράφεται παγκοσμίως, είναι εξωτικό πολιτικό προϊόν στην πατρίδα μας. Κάποτε η Ελλάς είχε περιορισμένα αποθέματα. Τώρα, όμως, δεν υπάρχει ούτε λέπι για να «ψωνίσεις». Και διά τούτο τα μίντια, προσπαθώντας να πείσουν άπαντες ότι υπάρχει Δεξιά, έχουν αρχίσει και παρουσιάζουν... υποδιαιρέσεις της. Μια από αυτές είναι και η «λαϊκή» έκφανση της παρατάξεως, η οποία στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν θεωρούσε υποχρέωσή της να εκφράζει τον θαυμασμό και τον σεβασμό της στους «αγώνες» που έχει δώσει η Αριστερά (προφανώς για να διαλύσει ό,τι είχε απομείνει όρθιο έπειτα στον ανυπόφορο 20ό αιώνα). Για να τολμήσεις να αυτοπροσδιοριστείς ως δεξιός, έπρεπε πρώτα να σε κρίνουν οι ερυθροχίτωνες δικαστές του κοινοβουλευτικού Αδη, όπου κατοικοεδρεύει το αντιπροσωπευτικό σύστημά μας. Ο Μίνωας, ο Ραδάμανθυς και ο Αιακός, με την Αυγή και τον Ριζοσπάστη ανά χείρας, έπρεπε να δώσουν τα κλειδιά της ανοχής τους στον ταλαίπωρο δεξιό θνητό για να ψελλίσει (ατιμώρητος) δύο τρεις κουβέντες.

Μουντιάλ

Και η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι υπάρχουν πάμπολλοι δεξιοί στην Ελλάδα δίχως να υπάρχει Δεξιά, ενώ άπαντες οι αριστεροί δαχτυλοδείχνουν την επικυριαρχία της - σχολιάζοντας ιδιαίτερα τη «λαϊκή» εκδοχή της!
Αν και δεν φημίζονται για το χιούμορ τους οι νοσταλγοί του Μπέρια, του Ζντάνοφ, του Τσαουσέσκου και του Κιμ Ιλ Σουνγκ, κάνουν την πλάκα τους ορίζοντας οι ίδιοι ποιοι είναι οι αυθεντικοί «δεξιοί», που τάχα μου δήθεν βρίσκονται «κοντά στον λαό» και τον «εκπροσωπούν». Το παζλ της παράνοιας το συμπληρώνουν με πρόσωπα που τους βολεύουν. Ανθρωπάκια με μισοχωνεμένες, σκόρπιες γνώσεις, ασυγκράτητες διαθέσεις πολιτικής ανέλιξης, νηπιώδη επιχειρηματολογία, ενστικτώδη αγένεια και εσωτερική ασχήμια, εντυπωσιοθηρική νοοτροπία και διάθεση επίδειξης σαν παγόνι σε περίοδο αναπαραγωγής.
Η έλλειψη τακτ κρίνεται «αμεσότητα». Η άγνοια βαφτίζεται «απλότητα». Η αρλουμπολογία συγχωρείται ως «προσέγγιση» με τον «μέσο» πολίτη (άλλο μυθολογικό πλάσμα, που ουδέποτε κατεγράφη από τους επιστήμονες: ο μέσος πολίτης).
Με τούτα και με εκείνα, χάθηκε η μπάλα στην πατρίδα μας και τώρα μπορούμε να τη βρούμε μόνο στη Βραζιλία. Εχει Μουντιάλ, μην το ξεχνάμε αυτό...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...