Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

ΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ και η διαστρέβλωση των όρων από την σύγχρονη θολοκουλτούρα


γράφει ο Αντώνιος Α. Αντωνάκος

Στην εποχή μας όταν πρόκειται να αναλύσουμε έναν όρο, μία λέξη, ένα νόημα, το όποιο αναφέρεται στις σχέσεις με συστήματα εξουσίας, πρέπει να έχουμε πάντα υπ' όψιν μας όσα έγραφε ο Θουκυδίδης στο τρίτο βιβλίο της ιστορίας του «του Πελοποννησιακού πολέμου» (Γ,82,4), σχετικά με την δράση των τότε ισχυρών: «Και την είωθυΐαν άξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα άντηλλαξαν τη δικαιώσει», που σε νεοελληνική απόδοση σημαίνει: «Για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων».
Όπως τότε δηλαδή οι διάφορες πόλεις με την πο­λυμήχανη υπουλότητα των επιθέσεων τους κατήντησαν να μεταβάλουν αυθαιρέτως την σημασία των λέξε­ων, δια των όποιων δηλούνται τα πράγματα, έτσι και σήμερα οί σύγχρονοι κοσμοεξουσιαστές εφαρμόζουν την ανωτέρω «θουκυδίδειον ρήσιν», για την αλλαγή της σημασίας των λέξεων.

Έτσι λοιπόν, σήμερα, πολλοί είναι οι παίζοντες το ΠΑΙΧΝΊΔΙ των κοσμοεξουσιαστών. Για να το πετύχουν όμως πρέπει να αφαιρέσουν μέσα από κάθε λαό το στοιχείο, πού τον χαρακτηρίζει και τον διαφοροποιεί ως έθνος. Να αλλάξουν την σημασία των λέξε­ων, να κάνουν τούς λαούς να μισούν ό,τι έπρεπε να αγαπούν και το αντίθετο.
Έτσι δυστυχώς γίνεται... Έχουμε ξαναγράψει ότι όποιος σήμερα αγαπά την πατρίδα του, όποιος σκέπτεται εθνικά, δηλαδή οποίος φρονεί εθνικά, λέ­γεται ορθώς «εθνικόφρων». Κι όμως, για να δικαιο­λογούν οι κοσμοεξουσιαστές τις πράξεις τους έχουν αλλάξει την σημασία της λέξεων, παρασύροντας και άλλους λεξικογράφους. Ξέρετε για παράδειγμα τι γρά­ψει το ηλεκτρονικό "Μείζον Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλου - Φυτράκη για την λέξη «εθνικόφρων», πού σήμερα έχει γίνει «εθνικόφρονας»; Γράφει τα ακόλου­θα μονοτονικά:

Ο κ. Αντώνιος Α. Αντωνάκος
«Εθνικόφρονας [-ων, -ον (-ονος)] κ. εθνικόφρονας (ο) επίθ. ο εμφορούμενος από εθνικά φρονήματα | (ειδ.) συντηρητι­κός εθνικιστής, αντίθετος προς τις αρι­στερές τάσεις».

Διανοείσθε λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, πού έχουμε φθάσει; Διανοείσθε ότι ή διαστρεβλωμένη επίτηδες ερμηνεία, πού τώρα χαρακτηρίζεται «ειδική», γράφει ότι εθνικόφρων είναι ο συντηρητικός εθνικιστής, αντίθε­τος προς τις αριστερές τάσεις; Και το ίδιο λεξικό έχει ακόμα τό λήμμα «αντιδεξιός», χαρακτηρίζοντας τον ως «αντίθετο προς την δεξιά ιδεολογία» ενώ το αντίθετο «αντιαριστερός» δεν αναγράφεται πουθενά! Γιατί; Μα απλούστατα, διότι ή «κομματική» ριζο-σπαστική αριστερά (και όχι οι αριστεροί στο σύνολο τους) και σήμερα άλλα και από παλιά δεν εξέφραζε το έθνος αλλά τον διεθνισμό. Μετά δε την κατάρρευση του βρήκαν στέγη στην θυγατρική του διεθνισμού, την παγκοσμιοποίηση! Γι’ αυτό και εφαρμόζουν κατά γράμμα το «δόγμα Κίσσιγκερ» δια της «γραμμής Ρεπούση».

Άν όμως, οι προπάτορές μας ακολουθούσαν αυτή την πολιτική αντίληψη, τότε ούτε ή παλιγγενεσία του 1821 θα γινόταν, ούτε οι λαμπρές σελίδες του 1912-13, ούτε η δόξα του 1919-22, ούτε το έπος του 1940 και οι Έλληνες θα αναφέρονταν απλώς στα βιβλία των εξαφανισθέντων εθνών.
Οι εχθροί του Ελληνικού Έθνους επιδιώκουν να παρασύρουν τον Ελληνικό λαό να πιστεύση σε αυτήν την ηττοπαθή αντίληψη. Πόσες δε, ωραίες στο αυτί λέξεις, δεν έχουν «επιστρατεύσει» σήμερα, για να στο­λίζουν την ηττοπάθεια ή την προδοσία: Ειρηνοφιλία, ισότης των φυλών, ανεξιθρησκεία, διεθνής κατανόηση κ.λπ. Όμως οι Έλληνες επιζήσαμε ιστορικώς χιλιά­δες χρόνια και εξασφαλίσαμε την εθνική μας ελευθε­ρία, μόνο με την συνειδητοποίηση της ενότητός μας ως Εθνους. Αυτό βεβαιώνει η πραγματικότητα και δεν μπορούν να την αλλάξουν τα χιλιάδες ψεύδη της μισελληνικής προπαγάνδας.

"Ας δούμε όμως ακόμη έναν παγκοσμιοποιημένο ορισμό. Αυτόν του εθνικισμού. Σύμφωνα λοιπόν πάλι με το μονοτονικό "Μείζον Ελληνικό Λεξικό» Τεγόπουλου - Φυτράκη:

«Εθνικισμός:(ο) ουσ. η σε μεγάλο βαθμό προσήλωση στο έθνος και στα εθνικά ιδα­νικά που συνοδεύεται, μερικές φορές, από ξενοφοβία και επιθυμία απομόνωσης | εθνι­κή συνείδηση που χαρακτηρίζεται από την πεποίθηση ότι το έθνος υπερέχει από τα άλλα και οφείλει να προβάλει με έμφαση τον πολιτισμό και τα συμφέροντα του εις βάρος άλλων εθνών | κίνηση για πολιτική ανεξαρτησία υπόδουλης εθνότητας».

Αυτόν μάλιστα τον ορισμό αναμασούν όλα σχεδόν τα σύγχρονα ελληνικά λεξικά.
Όμως ένας εκ των πλέον αρμοδίων επί του θέματος, ο επιφανής καθηγητής πολλών Πανεπιστημίων Δημήτριος Βεζανής προσδιώρισε στην «Γενική Πολιτειολογία» του την διαφορά μεταξύ «εθνικισμού» και «εθνισμού».
Ο εθνικισμός λοιπόν, γράφει ο εξαίρετος πολιτειολόγος, αποτελεί την «ενεργητικήν κατάφασιν της ιδέας του Έθνους». Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όταν κάποιος είναι εθνικιστής πιστεύει στα ιδεώδη του Έθνους του και ενεργεί, αγωνίζεται δηλαδή γι' αυτά τα ιδανικά. Από την άλλη ο Εθνισμός αποτελεί «την παθητικήν κα­τάφασιν της ιδέας του Έθνους». Και τούτο με την σει­ρά του σημαίνει ότι ο Έθνιστής πιστεύει στα ιδεώδη του Έθνους, αλλά ηθελημένα δεν αγωνίζεται γι' αυτά.
Φαίνεται λοιπόν καθαρά, από τον ανωτέρω ορισμό ότι ο εθνικιστής είναι ένας δρων αγωνιστής υπέρ του Έθνους ενώ ο εθνιστής απλώς πιστεύει στο Έθνος, ανήκει εις αυτό, άλλα δεν επιθυμεί να αγωνισθή για το Έθνος του. Προσφάτως, μάλιστα, συναντήσαμε στις οθόνες τής τηλοψίας κάποιους πού δήλωναν ότι αγαπούσαν την Ελλάδα αλλά εξεδηλώνοντο κατά των συλ­λαλητηρίων). Μου θυμίζει βεβαίως και κάποιους «γιαλαντζί» αντιστασιακούς, πού, όταν οι σύντροφοι τους πλήρωναν την αντίθεση τους προς την δικτατορία με φυλακίσεις στα υπόγεια, εκείνοι έκαναν αντίσταση στα μπαράκια τής αλλοδαπής. Αυτός είναι ο εθνιστής, ο πα­θητικός δηλαδή φορέας τής εθνικής ιδέας.

Οι ανωτέρω διακρίσεις ήταν απολύτως απαραίτητο να αναφερθούν, διότι τελευταία οί εχθροί του έθνους, ακολουθώντας την αποκάλυψη του Θουκυδίδου, μέσω των οργάνων τους προκαλούν μία σκόπιμη σύγχυση στις έννοιες του εθνικιστού και εθνιστού.
Όμως την σύνδεση του εθνικισμού με την ενέργεια την είχε επισημάνει και ο Ίων Δραγούμης, ο όποιος χαρακτηριστικώς, από το 1904, στο σύγγραμά του «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες», Αθήναι. 1991, εκδ. "ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ" σελ. 62 κ.ε., γράφει:
«Ο εθνικισμός είναι μορφή τής ενέργειας... Η ενέρ­γεια μου μέ κάνει εθνικιστή...».
Το πολιτικό λοιπόν σύνθημα, πού ανταποκρίνεται στην ανάγκη τής εποχής είναι «ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΘΝΙΚΟ»!
Πρέπει οι Έλληνες να δείξουμε εμπράκτως την αγά­πη μας προς την πατρίδα μας την Ελλάδα. Αλλά η αγάπη μας αυτή δεν θα πρέπει να μείνη στα λόγια ή στα κρυφά ενδόμυχα αισθήματα. Αλλά να εκδηλωθή με έργα και με αγώνα.
Επειδή όμως σήμερα πολλοί είναι εκείνοι, πού δηλώνουν πατριώτες άλλα όχι εθνικιστές, ερμηνεύοντας μάλιστα κάθε φορά κατά το δοκούν τούς όρους θα χρειασθή να αναλύσουμε την σχέση μεταξύ πατριωτι­σμού και εθνικισμού. Έτσι θα καταλήξουμε σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα:

«Πατρίς», λοιπόν, σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα και λεξικά είναι «η γη των πατέρων». Μάλιστα στα αρχαία χρόνια οι Κρήτες, που είχαν μητριαρχία, ομι­λούσαν όχι περί της Πατρίδος, περί της γης δηλαδή των πατέρων, αλλά περί της Μητρίδος, δηλαδή περί της γης των μητέρων («Ή δέ πατρίς και μητρίς ώς Κρήτες καλούσι, πρεσβύτερα και μείζονα δίκαια γονέων έχουσα, πολυχρόνιος μεν εστίν ου μην αγήρως ουδ’ αύτάρκης, αλλ' αεί πολυωρίας δεομένη και βοηθείας και φροντίδος επισπάται». Πλουτάρχου «ει πρεσβυτέρω πολιτευτέον»).

Η αγάπη, λοιπόν, προς την Πατρίδα και ο αγώνας υπέρ αυτής ονομάζεται Πατριωτισμός.
Ο Εθνικισμός όπως αναλύσαμε προηγουμένως, βα­σίζεται στο Έθνος. Ο δε πατριωτισμός στην Πατρίδα. Επομένως διαπιστώνουμε ότι ο Εθνικισμός υπάρχει στον πνευματικό χώρο, άλλα και στον βιολογικό, διό­τι προϋποθέτει την ύπαρξη φυλής. Επίσης ο Εθνικι­σμός είναι διαχρονικός, διότι στην έννοια του Έθνους περιλαμβάνονται οι αγέννητοι και οι νεκροί. Και για τις πράξεις μας «Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί», όπως λέει ο Εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς.
Το Έθνος λοιπόν, επεκτείνεται στο παρελθόν και στο μέλλον. Η Πατρίδα από την άλλη έχει συναισθηματικό περιεχόμενο, διότι συνδέει τα άτομα ενός ομοεθνούς λαού προς έναν γεωγραφικό χώρο. Μπορεί να υπάρξη Έθνος χωρίς Πατρίδα (π.χ. διότι αύτη κατεκτήθη και το έθνος εξεδιώχθη).

Η έννοια του Έθνους επομένως είναι διαφορετι­κή από την έννοια τής πατρίδος και οπωσδήποτε πιο ευρεία. Βεβαίως, όλα τα έθνη αγωνίζονται να δημι­ουργήσουν Πατρίδα, η οποία να περιλαμβάνη όλους τους ομοεθνείς. Όλα τα έθνη μάχονται να απελευθερώσουν τα τμήματα της Πατρίδος τους, πού είναι υπόδουλα. Και μάλιστα, σήμερα δημιουργούνται τεχνικώ τω τρόπω από τους κοσμοεξουσιαστές και «έθνη», τα οποία με διαστρεβλωμένη και κατασκευα­σμένη ιστορία προσπαθούν να οικειοποιηθούν το πα­ρελθόν και την ιστορία σπουδαίων και πανάρχαιων λαών, τη βοήθεια πολλών αδρανούντων δηλωμένων εθνιστών, καλυπτομένων υπό το σύγχρονο επίθετο «πατριώτης», προβάλλοντας μάλιστα το σοφιστικό επιχείρημα ότι «δεν υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο πατριώτες». Έχουμε ακούσει πλειστάκις στην τηλοψία εκπροσώπους της θολοκουλτούρας να θέτουν σε «δίλημμα» τούς αμήχανους και αντιθέτους προς αυ­τήν την άποψη παρευρισκομένους, με την ερώτηση: «Είσαι εσύ περισσότερο πατριώτης από εμένα;» Και αντί αυτοί να τους δώσουν την πρέπουσα απάντηση, συμβιβάζονται με την ισοβαθμία του πατριωτισμού όλων, προς χαράν της επηρμένης θολοκουλτούρας.

Επομένως, από την ανάλυση των ανωτέρω εννοιών προκύπτει ότι ο Εθνικισμός και ο Πατριωτισμός είναι δύο αλληλένδετες έννοιες. Επομένως, μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι ο καλός εθνικιστής είναι και καλός πατριώτης και αντιστρόφως.
Η θολοκουλτούρα βεβαίως έχει επιδοθή σε έναν αγώνα διαστρεβλώσεως και αλλαγής της σημασίας των λέξεων «εθνικισμός» και «πατριωτισμός». Και για την μεν πρώτη έχει δώσει την διαστρεβλωμένη ερμη­νεία ότι «Εθνικισμός είναι ή σε μεγάλο βαθμό προ­σήλωση στο έθνος και στα εθνικά ιδανικά που συνο­δεύεται, μερικές φορές, από ξενοφοβία και επιθυμία απομόνωσης».
Αυτό μερικές φορές τα αλλάζει όλα... Δηλαδή και όσους, όσοι δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτές τις μερικές φορές, θα τους πάρη το ποτάμι της «σκόπιμου γενικότητος» του ορισμού, ο οποίος κάνει και όσους θέλουν να είναι εθνικιστές να φοβούνται να το δηλώ­σουν μήπως και τους ταυτίσουν με όσους υπάγονται στο «μερικές φορές». Μεσοβέζικα πράγματα, μεσοβέ­ζικοι ορισμοί, πού κάνουν όμως στο ακέραιο την δου­λειά (δηλαδή την εκ δουλείας παροχή υπηρεσίας) της θολοκουλτούρας.

Για να μην απορούν, όμως, για τούς σωστούς ορισμούς (εθνικόφρονος και εθνικιστού») τούς θυμί­ζω να διαβάσουν το έργο του όντως σπουδαίου αλλά και χαρακτηριζομένου από τους ίδιους «Πατέρα της Δημοκρατίας» Αλεξάνδρου Παπαναστασίου με τον τίτ­λο: «Εθνικισμός». Το έργο αυτό το έχουν εξαφανίσει από την αγορά, διότι τούς ξεμπροστιάζει, τραβώντας τν ψεύτικη λεοντή των υποτιθεμένων προοδευτικών αγωνιστών».

«Ήμπορούμεν νά ορίσωμεν τον Έθνικισμόν ώς την προσπάθειαν ενός έθνους προς επιβολήν του εντός των ορίων τον δι' αποκρούσεων αλλοεθνούς επιβολής ή διά συγχωνεύσεως είς Έν όλον των χωρισμένων μερών τον αυτού "Εθνους. Εις την πρώτην περίπτωσιν ή εθνικιστική ιδέα εκδηλώνεται εις την καταπολέμησιν της ξενικής επιδράσεως, είς δε τήν δευτεραν είς τήν κατάπνιξιν των τοπικιστικών τμημάτων του αύτοϋ Έθνους. Και εις τά δύο περιπτώσεις το ουσιώδες είναι ή προσπάθεια προς κυριαρχίαν τής υποστάσεως ολοκλήρου του Έθνους».

Ο Παπαναστασίου τα έγραφε αυτά, όχι οι σημε­ρινοί εθνικιστές. Την θολοκουλτούρα ο σπουδαίος Έλλην την είχε καταλάβει από τότε. Και δεν είχε επι­σημάνει μόνο την αλλαγή των ορισμών αλλά και τις ριζο - σπαστικές μεθόδους καταστροφής του έθνους:
Ο Παπαναστασίου ήταν αυτός που είχε επιση­μάνει τον καθοριστικό ρόλο της γλώσσας στην διατήρηση τής Εθνικής ταυτότητας, γράφοντας: «Όταν η εισβολή ξένων (γλωσσικών) στοιχείων είναι τόσον μεγάλη, ώστε κατ’ ουσίαν αποτελεί τάσιν παραγκωνίσεως τής γλώσσης του σχετικού Έθνους από ξένην, όπως η αθρόα εισβολή λατινικών στοιχείων εις την ελληνικήν γλώσσαν κατά τους πρώτους αιώνας τής βυ­ζαντινής αυτοκρατορίας, σημαίνει ότι εκ παραλλήλου γίνεται προσέγγισις εθνική πού τείνει να μεταβάλη τον χαρακτήρα του σχετικού Έθνους, να το αφομοίωση με άλλο». Σήμερα θα ήταν απολύτως βέβαιος για την ορ­θότητα του ισχυρισμού του.

Ο Παπαναστασίου ήταν αυτός πού είχε γράψει ότι «Όσον μεγαλύτερος και λαμπρότερος είναι ένας πολιτισμός τόσον ισχυρότερον είναι το σχετικόν εθνικόν αίσθημα και κατά συνέπειαν ο εθνικισμός».

Τέλος, ο Παπαναστασίου ήταν αυτός πού πιστεύει ότι ο αμυντικός εθνικισμός «θέλει την σύμπτωσιν κρα­τικών και εθνικών ορίων», σε αντίθεση με τον ιμπεριαλι­σμό, ο όποιος «επιδιώκει την επέκτασιν των κρατικών ορίων πέραν από τα εθνικά».

Γι' αυτόν τον λόγο και ο μεγάλος Έλλην, ο πολίτης Παναγιώτης Παπαγαρυφάλλου, στην μελέτη του για τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου επισημαίνει: «Προ­σκολλημένη η Ελλάδα - ως «ψωροκώσταινα» στα στε­νά χωρικά όρια, τα οποία απέκτησε με πολέμους και αίμα - δεν τόλμησε να συμπεριφερθή με την ιστορική αναγκαιότητα των εθνών, τα οποία, κατά τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, «έχουν την τάσιν εξαπλώσεως της επιβολής των ...».

Το βλέμμα μας λοιπόν πρέπει να στραφή στην νεο­λαία, η οποία, όποτε της δοθή ή ευκαιρία και ή ελευ­θερία, εκφράζει τον εθνικισμό της, στις επευφημίες για κάθε νίκη της Εθνικής (και όχι λαϊκής) ομάδος τής Ελλάδος, και μάλιστα σε κάθε άθλημα. Η Ελλη­νική νεολαία με τον πατριωτισμό και τον εθνικισμό της θα αναπετάξη την σημαία του αγώνος για την Ελλάδα.
Και για τον σκοπό αυτόν ας έχουμε κατά νουν όσα γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του: ...«Το πρώτο σου χρέος εκτελώντας την θητεία σου στην ΡΑΤΣΑ, είναι να νιώσης μέσα σου όλους τους προγόνους.
Το δεύτερο, να φώτισης την ορμή τους και να συνεχίσης το έργο τους.
Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσης στον γυιό την μεγάλη εντολή να σε ξεπεράση»...
Αυτό θα κάνουμε και όλοι εμείς οι «όσοι ζωντα­νοί», κατά τον 'Ίωνα Δραγούμη, Έλληνες. Για να πα­ραδώσουμε στα παιδιά μας μία πατρίδα με όλα τα στοιχεία του ελληνικού έθνους: Ελληνική Γλώσσα, Ελληνική Ιστορία, Ελληνική Παράδοση, Ελληνικό πολιτισμό και Ελληνική ανθρωπιστική Παιδεία... Αν­τίθετα προς κάθε επιβουλή τής ριζο-σπαστικής θολο­κουλτούρας.

Έγραφον εν Πειραιεί τή 25η Μαρτίου 2008

Αντώνιος Α. Αντωνάκος
Καθηγητής - Φιλόλογος
Ιστορικός - Συγγραφεύς

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προλογική εργασία του Αντωνίου Α. Αντωνάκου στο βιβλίο  του Πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Παπαναστασίου «Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ» μια πολύ σημαντική επανακυκλοφορία από τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...