Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Όμηρος, Μέγας Αλέξανδρος και Σπαρτιάτες στο στόχαστρο των σκυβάλων της Νέας Τάξης



γράφει ο Βασίλης Πανδής

Πολύς λόγος έγινε τελευταία για το άρθρο του καθηγητή του πανεπιστημίου της Οξφόρδης Armand d' Angour, με τίτλο: "Πόσοι αρχαίοι ελληνικοί θρύλοι είναι αληθινοί;". Το άρθρο έχει την εξής μορφή: ο συγγραφέας θέτει 10 ερωτήσεις τις οποίες ο ίδιος κατόπιν παιδαριωδώς απαντά, θεωρώντας ότι "αποδομεί τους μύθους" γύρω από την αρχαία Ιστορία μας, προσφέροντας, όμως, άφθονο γέλιο σε μικρούς και μεγάλους.
Το κείμενο αυτό δεν είναι τίποτε παραπάνω από άλλον έναν επαίσχυντο λίβελλο εναντίον της αρχαίας Ελλάδος. Δε θα έμπαινα καν στον κόπο να απαντήσω στον κάθε τυχάρπαστο -άλλωστε πιθανότατα δε θα μάθει ποτέ γι' αυτή την απάντηση και για τόσες άλλες που κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν στον ηλεκτρονικό Τύπο, αλλά κι αν μάθει σιγά μην ιδρώσει το αυτί του, αφού πιθανότατα επιδιώκει τις αντιδράσεις προκειμένου να γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό-, εάν δεν υπήρχαν μερικά ελληνόφωνα κύμβαλα αλαλάζοντα και σκύβαλα νεοταξικά που προθύμως αναπαράγουν την οποιαδήποτε αρλούμπα, με απώτερο σκοπό να πλήξουν ηθικά τη διαχρονική υπόσταση του Ελληνισμού.



Ο Δούρειος Ίππος
Το άρθρο ξεκινά με αμφισβήτηση της ύπαρξης του Δούρειου Ίππου και τον Armand d' Angour να γράφει χαρακτηριστικά: "Ο Δούρειος Ίππος είναι ένα φανταστικό παραμύθι, εμπνευσμένο πιθανότατα από τον τρόπο που κάλυπταν τις πολιορκητικές μηχανές (με προβιές αλόγων) για να μην καίγονται από τα φλεγόμενα βέλη".
Ίσως να είχαν έτσι τα πράγματα, ίσως κι όχι. Τι σημασία έχει, όμως; Το ζήτημα είναι αν υπήρξε Δούρειος Ίππος ή όχι; Του διαφεύγει μάλλον του κ.d' Angour ότι η Ιλιάς είναι έργο ΕΠΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ κι όχι ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ. Από εκεί και πέρα, αν δεν ξέρει να ξεχωρίζει τον Όμηρο από το Θουκυδίδη, δεν του φταίμε. Σε λίγο δηλαδή θα μας πουν "Μην πιστεύετε στο Χριστό... Ο άσωτος υιός της ομώνυμης παραβολής Του, δεν είναι ιστορικό πρόσωπο!".

Ο Όμηρος
Από το στόχαστρό του φυσικά δεν ξέφυγε και ο θρυλούμενος ως συγγραφέας της Ιλιάδος. Και σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε, χάριν της ιστορικής αλήθειας, ότι πιθανώς δεν υπήρξε Όμηρος. Υπήρξε, δεν υπήρξε, όμως, η ουσία είναι μία: η διδακτική αξία των "ομηρικών" επών, της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, είναι τεράστια και πανθομολογουμένη.
Και για του λόγου το αληθές, πολύ ενδιαφέρουσα είναι η άποψη που διετύπωσε ο Gregory Naz, καθηγητής Κλασικής και Συγκριτικής Φιλολογίας του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, σε συνέντευξή του στην "Ελευθεροτυπία", περίπου ένα χρόνο πριν:
"Στην "Ιλιάδα" έχουμε τους μονολιθικούς ασυμβίβαστους ήρωες, που πάντα προσπαθούν να αρθρώσουν όσο καλύτερα γίνεται την αλήθεια. Στην "Οδύσσεια" ήρωας είναι ο survivor, ο οποίος, για να σώσει τη ζωή του, χρησιμοποιεί σύνθετους συλλογισμούς και γλώσσα.
Κάποιοι, βασισμένοι ακριβώς στα διαφορετικά χαρακτηριστικά των ηρώων, θεωρούν άλλο πρόσωπο το συγγραφέα της "Ιλιάδας" από το συγγραφέα της "Οδύσσειας". Μιλώ ως μη Ελληνας, αλλά ως φιλέλληνας, σε μια Ελληνίδα. Και σας λέω ότι τα δύο έπη είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, οι δύο όψεις της ελληνικής προσωπικότητας, η οποία έχει ευγενείς στιγμές, στις οποίες πρέπει να είστε ασυμβίβαστοι και να πείτε "όχι", έχει όμως και τις στιγμές που πρέπει να ελιχθείτε για να επιβιώσετε και να μη χάσετε τα ουσιώδη. Δεν είναι συμβιβασμός, αλλά μάθημα επιβίωσης απέναντι στους ισχυρούς και κτηνώδεις εχθρούς σας. Το μάθημα αυτό που δίνει η "Οδύσσεια" αφορά άμεσα τη σημερινή Ελλάδα και τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση. Χρειάζεστε και τις δύο προσεγγίσεις. Η Ομηρική ποίηση επιτυγχάνει τη θαυμάσια ισορροπία μεταξύ των δύο ειδών αρετής. Επιπλέον, οι 15.692 στίχοι της "Ιλιάδας" και οι 12.110 της "Οδύσσειας" διδάσκουν υπομονή. Τα δύο έπη αποθησαυρίζουν οτιδήποτε εμπεριέχει ο ελληνικός πολιτισμός. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ομηρική παράδοση ρίχνει φως σε αυτό που ενώνει το ανθρώπινο είδος και σε αυτό που το διαχωρίζει. Οι υλιστικές καταναλωτικές κοινωνίες μας, που τα διαβαθμίζουν όλα, θέλουν όμως να βαθμολογήσουν τα έπη, σε μια κλίμακα από το 0 ώς το 10. Και δίνουν 5 στην "Οδύσσεια" και βάζουν 4 στην "Ιλιάδα". Ομως δεν λειτουργούν τα πράγματα έτσι. Δεν δοκιμάζουμε εμείς τα Ομηρικά έπη. Η "Ιλιάδα" και η "Οδύσσεια" δοκιμάζουν εμάς. Τα έπη διαθέτουν νοήματα σημαντικά όχι μόνο για τους Ελληνες και τους φιλέλληνες αλλά για τους πάντες. Αλλωστε, ο ελληνισμός πάντα ήταν ποικίλος."

Το ελληνικό αλφάβητο
Στο θέμα του αλφαβήτου, ο καθηγητής της Οξφόρδης σχεδόν υιοθετεί το μύθο του Παλαμήδη ως μοναδικού εφευρέτη του, δίχως ίχνος του πρωτύτερου αντιομηρικού μένους.
Αναφέρει βεβαίως: "Οι Ελληνες γνώριζαν ότι το αλφάβητό τους [...] προερχόταν από αυτό των Φοινίκων. Το γεγονός ότι σε όλη την Ελλάδα είχαν το ίδιο αλφάβητο εικάζεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι την προσαρμογή του αλφάβητου των Φοινίκων ανέλαβε ένας άνθρωπος. [...] Τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου διέφεραν οπτικά αρκετά από αυτά του φοινικικού."
Από που προκύπτει λοιπόν, ότι το ελληνικό αλφάβητο "προερχόταν από αυτό των Φοινίκων", αφού "τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου διέφεραν οπτικά αρκετά από αυτά του φοινικικού";;; Μονάχα μη μας πει ο κ.καθηγητής ότι η έμπνευση για να γράψει αυτές τις ανοησίες ήταν ο Ηρόδοτος, γιατί θα πεθάνω από τα γέλια!

Ο Πυθαγόρας
"Είναι αμφίβολο το εάν ο Πυθαγόρας ήταν ένας μαθηματικός, όπως αντιλαμβανόμαστε τον όρο σήμερα." Απλή, κοινή λογική δεν είναι αυτό; Πώς θα γινόταν ο Πυθαγόρας, τόσους αιώνες πριν, να μοιάζει με ένα μαθηματικό του 2014; Ας σοβαρευτούμε λίγο, γιατί αν το "κομίζειν γλαύκαν εις Αθήνας" έχει φτάσει να χαρίζει θέσεις καθηγητών στην Οξφόρδη, να τρέξουμε όλοι να πιάσουμε από μία.
"Στα σχολεία ακόμη διδάσκεται το θεώρημά του για το μήκος της υποτείνουσας. Ωστόσο, οι Βαβυλώνιοι γνώριζαν αυτή την εξίσωση αιώνες νωρίτερα. Και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι ο Πυθαγόρας είτε το ανακάλυψε, είτε το απέδειξε." Εσύ, κ.καθηγητά μου, μας λες ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για το εάν το γνωστό σε όλους πυθαγόρειο θεώρημα είναι πραγματικά πυθαγόρειο. Δε λέω, δεκτόν... Για να το λες εσύ, κάτι παραπάνω θα ξέρεις. ΟΜΩΣ, δε μπορείς να μας πετάς ένα ατεκμηρίωτο ξεκάρφωτο "οι Βαβυλώνιοι γνώριζαν αυτή την εξίσωση αιώνες νωρίτερα" και μετά να μας το παίζεις κήνσορας της επιστημονικής ακρίβειας!!!
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, συνεχίζει ο Armand d' Angour: "τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Πυθαγόρας ήταν ένας μυστικιστής που πίστευε ότι οι αριθμοί αποτελούν τη βάση των πάντων". Κατά πρώτον: Κι αν ήταν "μυστικιστής" ο Πυθαγόρας θα μείωνε την αξία των μαθηματικών του ανακαλύψεων; Κατά δεύτερον: η αντίληψή του για τα μαθηματικά ως βάση των πάντων, γιατί αναφέρεται έτσι υποτιμητικά; Κι ο Σωκράτης το πίστευε κι ο Πλάτων το πίστευε και χιλιάδες άλλοι το πίστευαν τότε και το πιστεύουν ακόμη και σήμερα (για να μην πω ότι πιο πολλοί το πιστεύουν σήμερα). Ακόμα κι αν διαφωνούμε μαζί τους, τι να κάνουμε; Να τους λιθοβολήσουμε, ω μέγα "φωταδιστά";

Οι Σπαρτιάτες
Σιγά που θα γλίτωνε κι η Σπάρτη...
"Ορισμένοι ηγέτες των Σπαρτιατών ήταν εμφανώς επιρρεπείς στη δωροδοκία." Το λες και μόνος σου, κ. d' Angour. ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ. Γιατί μας το λες έτσι ύπουλα, λοιπόν, κι αυτό, αναφερόμενος στο σπαρτιατικό ήθος; Δε νομίζω να ισχυρίστηκε ποτέ κανείς ότι η κοινωνία της Σπάρτης ήταν Η ιδανική κοινωνία, όμως, φυσικά μια μειοψηφία "ορισμένων" δε μπορεί να είναι αντιπροσωπευτική της... πλειοψηφίας.
Κι αν αυτό δε φαίνεται μόνο σε μένα παράλογο, αλλά και σ' εσάς, περιμένετε. Έρχονται και μερικά ακόμη καλύτερα "μεζεδάκια"!
"Ο Αθηναίος playboy Αλκιβιάδης κατά τη διάρκεια του πολέμου με την Αθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα, υιοθέτησε τη διατροφή τους, το σκληρό τρόπο κατάρτισης τους, τα χοντρά τους ρούχα και τις Λακωνικές τους εκφράσεις. Αλλά τελικά το πάθος του επεκτάθηκε και στη σύζυγο του βασιλιά της Σπάρτης και έτσι αυτή έμεινε και έγκυος και ο Αλκιβιάδης επέστρεψε στην Αθήνα για να γλιτώσει τις επιπτώσεις της συγκλονιστικής ιεροσυλίας." Ο ορισμός του Ο,ΤΙ ΝΑ 'ΝΑΙ... Η Σπάρτη από το 10ο π.Χ. αιώνα ως τη Ρωμαιοκρατία, γνώρισε 63 βασιλείς, άρα περίπου κι άλλες τόσες βασίλισσες, συμβίες των βασιλέων. Από πότε, λοιπόν, ένα κάθαρμα ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ και ΜΙΑ από τις 63 βασίλισσες (!!!) αρκούν για να σπιλώσουν τη φήμη και τη δόξα της Σπάρτης;

Ο Σωκράτης
Άλλο ένα θύμα του αναθεωρητισμού του Armand d' Angour είναι ο μέγιστος των φιλοσόφων Σωκράτης.
Ήδη από την πρώτη γραμμή της παραγράφου ξεκινά το πανηγύρι: "Ο Σωκράτης (469 -399 π.Χ.) μπορεί να ονειροβατούσε [...]". Τι πάει να πει "ο Σωκράτης ονειροβατούσε"; Θα τρελαθούμε τελείως...
"Και οι δυο τελευταίοι [Πλάτων και Ξενοφών] τον αντιμετώπιζαν [το Σωκράτη] με μεγάλο σεβασμό ως έναν άνθρωπο που έθετε ηθικά ερωτήματα." Ο Σωκράτης, αγαπητέ κ.Anjour, δεν έθετε απλώς "ηθικά ερωτήματα"! Σε λίγο θα μας πείτε πως ήταν και σοφιστής κι ίσως το alter ego του Πρωταγόρα!
Το σχολικό βιβλίο "Αρχαία Ελληνικά - Φιλοσοφικός Λόγος" της Θεωρητικής Κατεύθυνσης της Γ' τάξης Γενικού Λυκείου αναφέρει σχετικά:
"Η αναζήτηση των ορισμών, η επαγωγική μέθοδος και η ηθική. Είδαμε ποια ήταν η μέθοδος σκέψης που ακολούθησε ή, σωστότερα, "εφηύρε", ο Σωκράτης. Ας δούμε τώρα σε ποια θέματα εστίασε το ενδιαφέρον του και ποια νέα προβληματική έφερε στη φιλοσοφική σκέψη.
Έχει λεχθεί για τον Σωκράτη πως «κατέβασε τη φιλοσοφία από τα άστρα στη γη», με την έννοια ότι, χάρη στη δική του προσωπικότητα, οι φιλόσοφοι έπαψαν να ασχολούνται τόσο με τα φυσικά φαινόμενα (που έγιναν έκτοτε αντικείμενο της επιστήμης μάλλον, παρά της φιλοσοφίας), όσο με τον ίδιο τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Για να χρησιμοποιήσουμε δηλαδή την πολύ καλύτερη διατύπωση του Αριστοτέλη: «ἐπὶ Σωκράτους δὲ [...], τὸ ζητεῖν τὰ περὶ φύσεως ἔληξε, περὶ δὲ τὴν χρήσιμον ἀρετὴν καὶ πολιτικὴν ἀπέκλιναν οἱ φιλοσοφοῦντες (Περὶ ζῴων μορίων, 642 a 28 κ.εξ.). Η αλήθεια είναι πως με πολιτικά προβλήματα ασχολήθηκαν και οι προγενέστεροι φιλόσοφοι, ενώ ζητήματα ηθικής απασχόλησαν και τον Δημόκριτο και πολλούς σοφιστές. Ο Σωκράτης όμως είναι αυτός που έστρεψε τον φιλοσοφικό στοχασμό κατ' αποκλειστικότητα σε τέτοια θέματα. Ο λόγος που τα σωκρατικά ενδιαφέροντα σημάδεψαν κατά τέτοιον ανεξίτηλο τρόπο την ιστορία της φιλοσοφίας πρέπει να αναζητηθεί στον σωκρατικό τρόπο σκέψης, στο γεγονός δηλαδή πως ο Σωκράτης δεν ενδιαφερόταν απλώς για τον ορθό τρόπο ζωής και δράσης είτε στο προσωπικό είτε στο κοινωνικό επίπεδο. Αντίθετα από τους σοφιστές, των οποίων το ενδιαφέρον για τα θέματα αυτά ήταν εντελώς χρησιμοθηρικό, ο Σωκράτης αναζήτησε ένα σταθερό έδαφος πάνω στο οποίο να καθοριστεί αυστηρά και αμετάκλητα κάθε έννοια καλού, αρετής και σοφίας. Όπως οι πρώτοι φιλόσοφοι αναζητούσαν την πρώτη αρχή της δημιουργίας, ο Σωκράτης αναζήτησε την αρχή κάθε ηθικής έννοιας, που δεν επηρεάζεται από ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες ούτε από τη δυνατότητα αντίληψης του κάθε ανθρώπου. Αναζήτησε δηλαδή το απόλυτο απορρίπτοντας το σχετικό, την ουσία της ηθικής και όχι τα ηθικά φαινόμενα.
Όπως λέει και πάλι ο Αριστοτέλης (Μετὰ τὰ φυσικά, 1078 b 27 κ.εξ.), ο δρόμος που λογικά ακολούθησε ο Σωκράτης για να αναζητήσει ακριβώς την απόλυτη ουσία των ηθικών εννοιών, ήταν η επαγωγική μέθοδος (οι ἐπακτικοὶ λόγοι), με σκοπό την εξαγωγή καθολικών ορισμών (το ὁρίζεσθαι καθόλου). Ξεκινώντας δηλαδή από παραδείγματα, συνήθως παρμένα από την καθημερινή ζωή και εμπειρία, προσπαθούσε να οδηγήσει τη σκέψη του συνομιλητή του στην εξαγωγή καθολικών συμπερασμάτων, που να ξεπερνούν την εμπειρία και να φθάνουν σε μια απόλυτη γνώση του θέματος. Και η διαδικασία αυτή είχε επιτυχία όταν προέκυπτε τελικά ένας απόλυτος ορισμός, δηλαδή μια απόλυτη γνώση, για την αλήθεια του καλού και του κακού, της αδικίας και του δικαίου, της ομορφιάς και της ασχήμιας, της σωφροσύνης και της άνοιας, του θάρρους και της δειλίας, της ορθής διακυβέρνησης και της δεσποτείας.
Έτσι, ο άνθρωπος που ισχυριζόταν πως το μόνο πράγμα που γνωρίζει είναι η ίδια του η άγνοια, σημάδεψε οριστικά την πορεία της φιλοσοφίας υποδεικνύοντας πως η λογική σκέψη και όχι οι αισθήσεις είναι ο μοναδικός οδηγός προς την αλήθεια, προς το καθολικό και το αιώνιο."
Και συνεχίζει ο d' Angour για το Σωκράτη σημειώνοντας: "Συμμετείχε σε μια στρατιωτική εκστρατεία στη βόρεια Ελλάδα το 432 π.Χ. και κατά τη διάρκεια μιας βίαιας μάχης έσωσε τη ζωή του αγπημένου του νεαρού φίλου Αλκιβιάδη." Να προσθέσω εγώ ότι συμμετείχε και σ' άλλες δύο πολεμικές εκστρατείες πλην εκείνης της Ποτίδαιας το 432: του Δηλίου (424) και της Αμφιπόλεως (422).
Ωστόσο ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα που τίθεται εξ αρχής, δεν δίνεται από τον d' Angour ("Τι ώθησε τον Σωκράτη να θέλει να γίνει φιλόσοφος;").

Ο Μέγας Αλέξανδρος
"Έμελλε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους τους στρατηγούς της Ιστορίας. Σύμφωνα με αρχαία κείμενα, ωστόσο, η σωματική του διάπλαση  δεν ήταν ανάλογη. Ηταν κοντός και γεροδεμένος, πότης, με κόκκινα μάγουλα, μια τραχιά φωνή." Μωρέ, κι ο Σρεκ να 'τανε εμφανισιακά τι σημασία θα 'χε; Θα προεξοφλούσε αυτό, ότι δε θα 'ταν καλός στρατιωτικός ηγέτης; Θα μείωνε τα επιτεύματά του; Κι επιτέλους: κάτω τα χέρια από τους κοντούς, παλιορατσιστές!
"Ηταν επίσης έντονα παρορμητικός, κάτι που είχε σαν συνέπεια να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια τον καλύτερό του φίλο Κλείτο." Πράγματι ο Μέγας Αλέξανδρος σκότωσε τον Κλείτο (που πολύ αμφιβάλλω αν ήταν ο καλύτερός του φίλος), λέει, όμως, ο d' Angour τη μισή αλήθεια. Εκείνη τη βραδιά, τόσο ο Αλέξανδρος όσο και ο Κλείτος ήταν μεθυσμένοι, αφού βρίσκονταν άλλωστε σε συμπόσιο. Ο Κλείτος άρχισε (μάλλον όχι αδίκως κατ' αρχήν) να ψέγει τον Αλέξανδρο και κατόπιν να του λέει ότι ό,τι έγινε το όφειλε στους στρατιώτες του [1] και τον πατέρα του, Φίλιππο Β'. Μετά από μια αψιμαχία μεταξύ Αλεξάνδρου και Κλείτου, ο δεύτερος βγήκε από τη σκηνή, για να επιστρέψει λίγο αργότερα με σκοπό να συνεχίσει τον καυγά. Τότε ήταν που ο Αλέξανδρος του εκάρφωσε ένα ακόντιο (ή κατ' άλλους σάρισα) κατάστηθα, για να μετανιώσει αμέσως μόλις αντιληφθεί τι έκανε.
"Καθώς τα χρόνια προχωρούσαν έγινε παρανοϊκός και μεγαλομανής." Συγγνώμη, αλλά έχετε δει εσείς κανέναν ταπεινό ή αν θέλετε "πτωχό τω πνεύματι", να κατακτά όλη τη γνωστή ως τότε Ανατολή;
"Η στρατιωτική του επιτυχία ήταν ένα μικρό θαύμα και τα μάτια του αρχαίου κόσμου, που ήταν πολεμοχαρής, του αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα να έχει τον τίτλο του «Μεγάλου»." Πρώτον: Να μη σου πω τώρα, κ. d' Angour, τι είναι "μικρό" και σε κάνει να γράφει τέτοιες μπούρδες, πάντως "μικρό θαύμα" δεν ήταν η νίκη των Ελλήνων στους Περσικούς Πολέμους, πολλώ μάλλον δε η κατάλυση της περσικής αυτοκρατορίας και η κατάκτηση μιας περιοχής που εκτεινόταν από την Αίγυπτο ως την Ινδία! Δεύτερον: Κανένα "δικαίωμα" δεν του "αναγνωρίσθηκε" χαριστικά από κανέναν, ώστε να κατέχει τον τίτλο του Μεγάλου. Τον τίτλο αυτόν τον ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ με φωτιά, ατσάλι κι άφθονο αίμα [2].

Αντί επιλόγου
Αναρωτιέμαι πόσο ρατσιστικό μίσος μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος για να γράψει ένα τέτοιο κατάπτυστο -εν είδει λιβέλλου- άρθρο κι εκπλήσσομαι ειλικρινά που δεν έγραψε κι ότι "η Σαπφώ ήταν λεσβία" ή στο κομμάτι του Σωκράτη δεν συμπεριέλαβε ότι "ο Σωκράτης ήταν ερώμενος των μαθητών του".
Όπως και να 'χει, αγαπητέ Armand, κατέκτησες επαξίως, με το γεμάτο "τρύπες" και βλακείες άρθρο σου, τα 15 λεπτά δημοσιότητος που επεδίωκες. Άιντε τώρα στο κλαρί του δέντρου σου, να μασουλήσεις κανένα βελανίδι. [3]


Σημειώσεις:
[1]: Στην πραγματικότητα οι ηγέτες γράφουν την Ιστορία. Χωρίς τον Μεγαλέξανδρο πού θα ήταν όλος αυτός ο πράγματι αξιόμαχος στρατός;
[2]: Ασχέτως του εάν οι ποταμοί αίματος είναι "καλοί" ή όχι. Εμείς εδώ εξετάζουμε την ιστορική αλήθεια και ακρίβεια κι όχι την ιδεολογικοπολιτική ή ηθική διάσταση του ζητήματος.
[3]: "Δεν θα κρίνετε σεις οι Φράγκοι -τα χθεσινά αγριογούρουνα- εμάς, αλλά εμείς θα κρίνωμε εσάς και τον πολιτισμό σας." ~ Περικλής Γιαννόπουλος


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Armand d' Agour:

Υπήρξε πραγματικά ένα Δούρειος Ίππος;
«Η ιστορία του Δούρειου Ίππου για πρώτη φορά αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (γράφτηκε το 750 π.Χ.) η οποία περιγράφει τις συνέπειες του Τρωικού πολέμου που υποτίθεται ότι έγινε 500 χρόνια νωρίτερα. Μετά από 10 χρόνια πολιορκίας της Τροίας, ο ελληνικός στρατός παριστάνοντας ότι γυρνά στην πατρίδα του, άφησε έξω από τα τείχη της  πόλης ένα τεράστιο ξύλινο άλογο ως προσφορά στη θεά Αθηνά. Οι Τρώες το έσυραν θριαμβευτικά μέσα στην πόλη και μόλις νύχτωσε οι Ελληνες πολεμιστές που κρύβονταν μέσα στο ξύλινο άλογο βγήκαν έξω και κατέστρεψαν την πόλη. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι όντως η Τροία κάηκε. Ο Δούρειος Ίππος, όμως, είναι ένα φανταστικό παραμύθι, εμπνευσμένο πιθανότατα από τον τρόπο που κάλυπταν τις πολιορκητικές μηχανές (με προβιές αλόγων) για να μην καίγονται από τα φλεγόμενα βέλη».

Ο Ομηρος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της αρχαίας Ελλάδας.Υπήρχε όμως;
«Είναι γενικά αποδεκτό, ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια συντέθηκαν προφορικά, χωρίς τη βοήθεια της γραφής, κάποια στιγμή τον 8ο αιώνα π. Χ. και ότι ήταν καρπός μιας παράδοσης που μεταφερόταν από στόμα σε στόμα επί αιώνες. Και ενώ οι Αρχαίοι δεν είχαν καμιά αμφιβολία ότι ο Όμηρος ήταν ένας πραγματικός βάρδος που συνέθεσε τα δυο αυτά έπη, τίποτα δεν είναι γνωστό για αυτόν με απόλυτη βεβαιότητα. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι αν και αρχικά τα έπη δεν υπήρχαν σε γραπτή μορφή, κάποια στιγμή καταγράφηκαν στην ελληνική γλώσσα και για αυτό έχουν επιζήσει».

Ηταν ένας ο εφευρέτης του ελληνικού αλφάβητου;
«Η ημερομηνία που εικάζεται ότι κατεγράφησαν τα ομηρικά έπη συνδέεται με τα πρώτα στοιχεία της ελληνικής γραφής, τον 8ο αιώνα π.Χ. Οι Ελληνες γνώριζαν ότι το αλφάβητό τους (το οποίο αργότερα δανείστηκαν οι Ρωμαίοι και έφτιαξαν το δυτικό αλφάβητο)  προερχόταν από αυτό των Φοινίκων. Το γεγονός ότι σε όλη την Ελλάδα είχαν το ίδιο αλφάβητο εικάζεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι την προσαρμογή του αλφάβητου των Φοινίκων ανέλαβε ένας άνθρωπος. Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση αυτός ήταν ο Παλαμίδης, ένα όνομα το οποίο μπορεί όμως και να σημαίνει απλά ο «εξυπνότερος άνδρας από τους παλιούς». Ο Παλαμίδης, λέγεται επίσης ότι είχε εφεύρει το σύστημα μέτρησης, το νόμισμα και τα επιτραπέζια ΠΑΙΧΝΊΔΙΑ. Τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου διέφεραν οπτικά αρκετά από αυτά του φοινικικού. Μάλιστα, η γεωμετρική τους μορφή πιστώνεται στον Μαθηματικό Πυθαγόρα»....

Μήπως ο Πυθαγόρας αντέγραψε την εργασία του από κάποιον άλλο;
«Είναι αμφίβολο το εάν ο Πυθαγόρας ήταν ένας μαθηματικός, όπως αντιλαμβανόμαστε τον όρο σήμερα. Στα σχολεία ακόμη διδάσκεται το θεώρημά του για το μήκος της υποτείνουσας. Ωστόσο, οι Βαβυλώνιοι γνώριζαν αυτή την εξίσωση αιώνες νωρίτερα. Και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι ο Πυθαγόρας είτε το ανακάλυψε, είτε το απέδειξε. Στην πραγματικότητα, αν και αργότερα οι Πυθαγόριοι έκαναν γνήσιες μαθηματικές έρευνες, τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Πυθαγόρας ήταν ένας μυστικιστής που πίστευε ότι οι αριθμοί αποτελούν τη βάση των πάντων».

Τι έκανε τους Έλληνες να εφεύρουν τα χρήματα; Ήταν το εμπόριο ή η "ψυχή" τους;
'Μπορεί να φαίνεται προφανές για μας ότι οι εμπορικές επιταγές θα έχουν γνώμονα την εφεύρεση του χρήματος αλλά τα ανθρώπινα όντα διεξήγαγαν το εμπόριο για χιλιάδες χρόνια χωρίς νομίσματα. Δεν είναι βέβαιο ότι η πρώτη νομισματοποιημένη οικονομία στον κόσμο προέκυψε από την αρχαία Ελλάδα. Ο κλασικιστής Richard Seaford υποστήριζε ότι η εφεύρεση του χρήματος προέκυψε από τη  ελληνική ψυχή. Η Σπάρτη ήταν καχύποπτη με την έννοια του χρήματος και αντιστάθηκε στην εισαγωγή του."

Πόσο Σπαρτιάτες ήταν οι Σπαρτιάτες;
«Ο θρυλικός Σπαρτιάτης νομοθέτης Λυκούργος αποφάσισε ότι οι Σπαρτιάτες θα πρέπει να χρησιμοποιούν μόνο σίδηρο για νόμισμα, έτσι και ένα μικρό ποσό θα έπρεπε να μεταφερόταν από βόδια. Αυτή είναι η εξιδανικευμένη ιστορία που τους θέλει να είναι πολεμιστές με στρατιωτική υπεροχή. Όμως η Σπάρτη ενώ δεν έκοψε δικά της νομίσματα χρησιμοποιούσε ξένο ασήμι, και ορισμένοι ηγέτες των Σπαρτιατών ήταν εμφανώς επιρρεπείς στη δωροδοκία. Ο Αθηναίος playboy Αλκιβιάδης κατά τη διάρκεια του πολέμου με την Αθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα, υιοθέτησε τη διατροφή τους, το σκληρό τρόπο κατάρτισης τους, τα χοντρά τους ρούχα και τις Λακωνικές τους εκφράσεις. Αλλά τελικά το πάθος του επεκτάθηκε και στη σύζυγο του βασιλιά της Σπάρτης και έτσι αυτή έμεινε και έγκυος και ο Αλκιβιάδης επέστρεψε στην Αθήνα για να γλιτώσει τις επιπτώσεις της συγκλονιστικής ιεροσυλίας»....

Ποια ήταν τα μυστικά των ελληνικών μυστηριακών λατρειών;
Οι μύστες έπρεπε  να πάρουν όρκο εχεμύθειας από το μυσταγωγό. Δέχονταν κάποια διδασκαλία, που τους επέτρεπε αργότερα να αντιληφθούν τα μυστήρια στα Μεγάλα Ελευσίνια.  Οι αρχαιότερες κατασκευές οι οποίες με βεβαιότητα μπορούν να συνδεθούν με τα Μυστήρια ανάγονται στον 8ο π.Χ αιώνα. Πραγματοποιούνταν στην Ελευσίνα της Αττικής προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης. Κατά κοινή παραδοχή, επρόκειτο για την ιερότερη και πιο σεβαστή τελετή από όλες τις γιορτές της αρχαίας Ελλάδας....

Πώς ξεκίνησε το θέατρο;
Στην Αθήνα του 5ου αιώνα, το θέατρο ήταν στενά συνδεδεμένο με τη λατρεία του Διονύσου, στο θέατρο του οποίου, στις νότιες πλαγιές της Ακροπόλεως, παίζονταν τραγωδίες και κωμωδίες σε ετήσια βάση.
Αλλά η προέλευση του θεάτρου είναι ένα πολύκροτο ζήτημα. Μια παράδοση θέλει τον ηθοποιό Θέσπη (εκ του "Θεσπιεύς) να στέκεται σ' ένα κάρο και να υποδύεται ενα δραματικό ρόλο για πρώτη φορά γύρω στο 532 π.Χ.· μια άλλη ισχυρίζεται ότι η τραγωδία ξεκίνησε με θρησκευτικούς χορούς και σταδιακά εισήγαγε τους ρόλους των ηθοποιών.
Ο Αριστοτέλης (328-322 π.Χ.) υπέθετε ότι οι χοροί της τραγωδίας ήταν αρχικώς θρησκευτικά άσματα (διθύραμβοι) που τραγουδιόνταν και χορεύονταν προς τιμήν του Διονύσου, ενώ η κωμωδία ξεπρόβαλε από "σόκιν" παραστάσεις που περιείχαν ψεύτικους φαλλούς.
Ως ένας θεός συσχετισμένος με την αλλαγή ρόλων και εμφανίσεων, ο Διόνυσος μοιάζει μια προσφυής επιλογή για θεό που θα ανέπτυσσε το δράμα. Όμως από την πρώιμη σωζόμενη τραγωδία "Πέρσες" του Αισχύλου (472 π.Χ.), λίγες σωζόμενες τραγωδίες έχουν σχέση με το Διόνυσο.
Το σατυρικό δραμα ήταν σε μεγάλο βαθμό αφιερωμένο στη σάτυρα συγχρόνων μορφών -συμπεριλαμβανομένου σ' αρκετά έργα (πιο γνωστές οι "Νεφέλαι" του Αριστοφάνη) του φιλοσόφου Σωκράτη.

Τι ώθησε τον Σωκράτη να θέλει να γίνει φιλόσοφος;
«Ο Σωκράτης (469 -399 π.Χ.) μπορεί να ονειροβατούσε και ο Αριστοφάνης να παρουσιάζει τις ιδέες του ως διασκεδαστικές και ως επιστημονικά παράλογες. Η εικόνα αυτή του φιλοσόφου έρχεται σε αντίθεση με τα βιογραφικά δεδομένα που υπάρχουν για τον Σωκράτη, στα γραπτά των μαθητών του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα. Και οι δυο τελευταίοι τον αντιμετώπιζαν με μεγάλο σεβασμό ως έναν άνθρωπο που έθετε ηθικά ερωτήματα. Στην πραγματικότητα, η πρώτη περιγραφή του Σωκράτη χρονολογείται στα 30 του, και τον παρουσιάζει ως έναν άνθρωπο της δράσης. Συμμετείχε σε μια στρατιωτική εκστρατεία στη βόρεια Ελλάδα το 432 π.Χ. και κατά τη διάρκεια μιας βίαιας μάχης έσωσε τη ζωή του αγπημένου του νεαρού φίλου Αλκιβιάδη. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα από όπου δεν έφυγε ποτέ και ξόδεψε όλο του το χρόνο προσπαθώντας να κάνει τους Αθηναίους να αναλογιστούν τις ζω και τις σκέψεις τους. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο Σωκράτης έπαιζε με την επιστήμη και την πολιτική στα νεανικά του χρόνια μέχρι που μια εμπειρία ζωής και θανάτου τον έκανε να αφιερώσει όλη την υπόλοιπη ζωή του στην έρευνα και τη φιλοσοφία. Καθώς ο ίδιος δεν έγραψε τίποτα μόνος του, ό,τι στοιχεία υπάρχουν για αυτόν προέρχονται από τους από τους διαλόγους με τον μαθητή του Πλάτωνα».


Πόσο σπουδαίος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος;
«Ο Μέγας Αλέξανδος (356-323 π.Χ) έμελλε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους τους στρατηγούς της Ιστορίας. Σύμφωνα με αρχαία κείμενα, ωστόσο, η σωματική του διάπλαση  δεν ήταν ανάλογη. Ηταν κοντός και γεροδεμένος, πότης, με κόκκινα μάγουλα, μια τραχιά φωνή. Ηταν επίσης έντονα παρορμητικός, κάτι που είχε σαν συνέπεια να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια τον καλύτερό του φίλο Κλείτο. Καθώς τα χρόνια προχωρούσαν έγινε παρανοϊκός και μεγαλομανής. Ωστόσο, μέσα σε μια δεκαετία από τα 20 του ως τα 30 του έχτισε μια τεράστια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Αίγυπτο μέχρι την Ινδία. Δεν ηττήθηκε ποτέ σε μάχες και έκανε  χρήση καινοτόμων, για την εποχή τους, πολιορκητικών μηχανών, εξίσου αποτελεσματικών με τον μυθικό Δούρειο Ιππο και ίδρυσε 20 πόλεις που έφεραν το όνομά του, συμπεριλαμβανομένης της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου. Η στρατιωτική του επιτυχία ήταν ένα μικρό θαύμα και τα μάτια του αρχαίου κόσμου, που ήταν πολεμοχαρής, του αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα να έχει τον τίτλο του «Μεγάλου».

Μετάφραση: Ενωμένοι Έλληνες - Η Μηχανή του Χρόνου - News247

Αγγλιστί γεγραμμένο εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...