Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

28η Οκτωβρίου και... Ε.Α.Μ.!



γράφει ο Βασίλης Πανδής

Πολύς λόγος έγινε για την επιλογή του Δημάρχου Χαλανδρίου Σίμου Ρούσσου να ακουστεί στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου το σοβιετικό τραγούδι που διασκευασμένο στα ελληνικά έγινε ο ύμνος του ΕΑΜ.

Για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά βασικά πράγματα:
Κατά πρώτον, την 28η Οκτωβρίου... δεν υπήρχε ΕΑΜ! Το ΕΑΜ ιδρύθηκε περίπου ένα χρόνο μετά (27/9/1941) από συνασπισμό μικρών αριστερίστικων οργανώσεων.
Η υπογραφή του Συμφώνου από τον Υπ.Εξ. της ΕΣΣΔ
Β.Μολότωφ, υπό το βλέμμα του Γ.Στάλιν
Δεύτερον, την περίοδο της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου, η ναζιστική Γερμανία και η σοβιετική Ρωσία ήταν σύμμαχες χώρες! Το "Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης" υπογράφηκε από τους Υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών (Γιοακίμ φον Ρίπεντροπ και Βιατσεσλάβ Μολότωφ αντιστοίχως) στις 23 Αυγούστου 1939 και είχε ως αποτέλεσμα στο γεγονός που σήμανε την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου να λάβουν μέρος τόσο τα ναζιστικά όσο και τα σοβιετικά στρατεύματα, που συντονισμένα εισέβαλαν στην Πολωνία.
Έτσι, εφ' όσον η "μαμά Ρωσία" είχε συμμαχήσει με τον Άξονα (τουλάχιστον στην αρχή του πολέμου), το ΚΚΕ ήταν κατά της συμμετοχής της Ελλάδος στον πόλεμο, στο πλευρό των Συμμάχων, κάτι που φάνηκε περίτρανα αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου. Στις 31 Οκτωβρίου του '40, ο έγκλειστος στις φυλακές Κερκύρας αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καλούσε τον Ελληνικό Λαό να συμπαραταχθεί στον υπέρ βωμών και εστιών αγώνα. Σε διάστημα μικρότερο του ενός μηνός, όμως, εκδίδεται νέα επανορθωτική δήλωση με την οποία εξαπολύεται ένα βαρύτατο "κατηγορώ" εναντίον της "βασιλομεταξικής σπείρας" και ο ελληνοϊταλικός πόλεμος αποκαλείται "ιμπεριαλιστικός" από το εθνοπροδοτικό κομμουνιστικό κόμμα.
Τρίτον, περί του ποιοι ήταν οι "γερμανοπροσκυνημένοι" επί κατοχής, που αργότερα θέλησαν να δρέψουν τις δάφνες του αντιστασιακού αγώνα, βλ. εδώ.

Επιπροσθέτως, δυο λόγια για τα όσα είπε ο αναρχοανιστόρητος Δήμαρχος Χαλανδρίου.
Με την ίδια λογική που ακούστηκε ο "ύμνος του ΕΑΜ", γιατί δεν ακούστηκε και το "Ο Ζέρβας ξαναγύρισε" ή το "Είμαστε του Ζέρβα οι αντάρτες"; Εδώ κάνει "σκόντο" ο κ.Δήμαρχος ή μήπως δεν ήταν αρκετά αριστεροί οι ΕΔΕΣίτες, ώστε να καταγραφούν στο "αντιστασιακόμετρό" του; Κι αν ακούγονταν τα εν λόγω τραγούδια ή άλλα των αντικομμουνιστικών-αντιναζιστικών ομάδων της ίδιας περιόδου, δεν βάζει ο νους του ανθρώπου τι αντιδράσεις θα ξεσηκώνονταν από πλευράς των -κατά τα άλλα "Δημοκρατών"- αριστερών...
Τέλος, σε όλα τα τηλεπαράθυρα, μόλις "στριμωχνόταν" λίγο, ο κυρ-Δήμαρχος πετούσε στους συνομιλητές του "τσιτάτα" περί χουντικών (χωρίς καμιά περαιτέρω εξήγηση... Ξέρετε για τους αριστερούς, φτάνει να διαφωνείς μαζί τους, προκειμένου να χαρακτηριστείς "φασίστας", "ναζί", "νεφελίμ" ή οτιδήποτε άλλο...). Βεβαίως, όμως, η μόνη χούντα που υφίσταται στην Ελλάδα απ' το 1974 έως και σήμερα είναι εκείνη της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς, πράγμα που δικαιολογεί απολύτως την εθνική καταστροφή την οποία βιώνουμε.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Περί των Μαρμάρων του Παρθενώνα: Το αγγλικό θράσος δεν έχει όρια



γράφει ο Βασίλης Πανδής

Η βρετανική εφημερίδα «Spectator» φιλοξενεί άρθρο με το χαρακτηριστικό τίτλο «Ακούστε κα. Κλούνεϊ, αν η Ελλάδα ξεπληρώσει το δάνειο 240 δις. $ της Ε.Ε., θα επιστρέψουμε τα Μάρμαρα», στο οποίο εν είδει επιχειρηματολογίας είναι συγκεντρωμένα όλα τα μυθεύματα που χρησιμοποιεί το αγγλικό κατεστημένο (ακόμη και τώρα που η κοινή γνώμη της χώρας έχει ήδη αρχίσει να παίρνει θέση υπέρ της αποκατάστασης της ηθικής τάξης και αρμονίας).
Προσπερνώ τις διάσπαρτες στο άρθρο αναφορές σε «ελγίνεια Μάρμαρα» κι όχι «Παρθενώνεια» και φτάνω σ' ένα εξωφρενικό σημείο, το οποίο και σας μεταφράζω:
«Δεδομένων των ταραχών, της οικονομικής κατάρρευσης και του γενικού χάους των τελευταίων ετών, θα 'ταν εύκολο να σκεφτεί κανείς ότι η Ελλάδα έχει πιο άμεσες ανησυχίες απ' το πού είναι τοποθετημένη μια σειρά διακοσμητικών πετρών [!] που διασώθηκαν [!] στις αρχές του 19ου αιώνα -με την άδεια των Αρχών των Αθηνών [!!!]- για να φυλαχθούν απ' το σταδιακό τεμαχισμό τους απ' τους χωρικούς [που θα τα τεμάχιζαν] για [να τα χρησιμοποιήσουν ως] άσβηστο ασβέστη[1].» 
  • Κατά πρώτον, λοιπόν, ο Ελληνισμός πάντα θα ενδιαφέρεται για τη διαφύλαξη της εθνικής του πολιτιστικής κληρονομιάς, ενώ η οικονομική κρίση είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο.
  • Δεύτερον, το πόσον εκτιμάτε τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, κύριοι του «Spectator», φαίνεται απ' την έκφραση «μια σειρά διακοσμητικών "πετρών"». Γιατί αυτό ακριβώς είναι για σας· όχι το ακρωτηριασμένο μέλος μιας οργανικής σύνθεσης ενός μοναδικού μνημείου απαράμιλλης αισθητικής, αλλά «μια σειρά διακοσμητικών "πετρών"», η οποία τυγχάνει να είναι και η κότα με τα χρυσά αυγά που γεμίζει τα ταμεία του Βρετανικού Μουσείου.
  • Τρίτον, όσο για την «άδεια των Αρχών των Αθηνών», σε ποιες Aρχές αναφέρεται το άρθρο; Στους Τούρκους (!) κατακτητές (!) και το περίφημο εκείνο (άκυρο κατά τους ειδικούς) σουλτανικό φιρμάνι; Περαιτέρω σχόλια εν προκειμένω, νομίζω, περιττεύουν.
  • Τέταρτον, οι ίδιοι που τεμαχίσατε τον Παρθενώνα -διότι αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για σας, ώστε να κλέψετε κάτι απ' την αίγλη του- ήσαστε εσείς. Είναι πιθανόν βέβαια ορισμένοι αργυρώνητοι ιθαγενείς να τεμάχιζαν κάποια αρχαία μνημεία για οιονδήποτε λόγο, όμως, και πάλι αυτοί ήταν μια ελάχιστη μειοψηφία. Αρκεί ένα μικρό απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Στρατηγού Μακρυγιάννη για να πειστούμε ότι οι σκλαβωμένοι Έλληνες είχαν πλήρως διαμορφώσει εθνική συνείδηση και δεν επέτρεπαν το ξεπούλημα της προγονικής του κληρονομιάς:
«Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια -φαίνονταν οι φλέβες, τόσην εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα 'χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν. [...] Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: "Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μη καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε"
Στη συνέχεια του άρθρου, επισημαίνεται ότι η όλη συζήτηση λαμβάνει χώρα μόνο και μόνο για να αποπροσανατολιστεί η ελληνική κοινή γνώμη και προτείνεται ένας συμβιβασμός: τα Μάρμαρα να επιστραφούν στην Ελλάδα, όταν αυτή αποπληρώσει τα 240 δις. $ του δανείου που πήρε απ' την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αποδεικνύοντας ότι το θράσος του ανωνύμου αρθρογράφου δεν έχει όρια, διαβάζουμε:
«Ως τότε [δηλαδή ως την πλήρη αποπληρωμή του δανείου] προτείνουμε η Ελλάδα ν' αναγνωρίσει το ρόλο που έπαιξε ο Λόρδος Έλγιν στη διάσωση της χειροτερεύουσας κληρονομιάς της και ν' αποδεχτεί ότι το Βρετανικό Μουσείο έχει κάνει μιαν εξαιρετική δουλειά στη συντήρηση των Μαρμάρων και στην επίδειξή τους τόσο σε μαθητές όσο και στο κοινό συνολικά.»
Εννοείται πως σ' αυτό το σημείο μένουμε άφωνοι... Τι ν' αντιτάξει κανείς στο επιχείρημα για τον «ανιδιοτελή λόρδο Έλγιν» που απλώς ήθελε να «διασώσει» τα Μάρμαρα και οὐδέποτε οὐδαμῇ οὐδαμῶς ήθελε να τα κλέψει; Αλλά ακλόνητο είναι και το επιχείρημα της «καλής συντήρησης των Μαρμάρων απ' το Βρετανικό Μουσείο»... Σάμπως προσπάθησαν ποτέ οι υπάλληλοί του να τα «καθαρίσουν» με ακατάλληλα υγρά και εργαλεία, πράγμα που οδήγησε στη διάβρωσή τους; [2]

Το άρθρο κλείνει, χρυσώνοντας το χάπι:
«Το να έχει το Λονδίνο λίγη απ' τη δόξα της Αρχαίας Αθήνας δε μοιάζει άσχετο με το πνεύμα της κοινής ευρωπαϊκής κουλτούρας.»
Ασφαλώς το πώς η «κοινή ευρωπαϊκή κουλτούρα» μπορεί να συμπορεύεται με τη στυγνή κλοπή της ελληνικής κουλτούρας, φαίνεται πως μόνον οι φίλτατοι Άγγλοι μπορούν να μας το εξηγήσουν.


***


Σημειώσεις:
[1]: Περί ασβήστου ασβέστη βλ. εδώ.
[2]: Περί του σκανδάλου του «καθαρισμού» των Μαρμάρων βλ. εδώ.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Δημήτρης Αντωνίου: «ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΕΙΑΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ» - Ένα έργο του 20ου αι. φιλοτεχνημένο τον 4ο π.Χ.!




«ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΕΙΑΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ». Ένα έργο του 20ου αι. φιλοτεχνημένο τον 40 π.Χ. αι. ! Η Ιστορία της Τέχνης αναθεωρείται-Μια Αισθητική Ανάλυση

γράφει ο Δημ. Αντωνίου, ιατρός

Το αριστούργημα αυτό προηγείται τις εποχής του-ως προς της τεχνοτροπία του-τουλάχιστον κατά 2300 χρόνια! Και τούτο διότι εκφράζει καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά τα οποία μέχρι τώρα εθεωρούντο ότι ανήκουν στην Αναγέννηση (14-16ο αι) και τον Μοντερνισμό (αρχές 20ου αι), ανεξάρτητα εάν μοιράζονται το ίδιο ιδεολογικό υπόβαθρο (πιθανότητα πολύ ισχνή). Συγκεκριμένα το αριστούργημα αυτό παρουσιάζει τα εξής χαρακτηριστικά, τα οποία αποδίδονται ως καινοφανή στις εξής χρονολογικά εποχές:

α) Φάς (κατά πρόσωπο) αναπαράσταση προσώπων (Ερμή, Περσεφόνης και του έμπροσθεν αλόγου…), στα οποία δίδεται η «οπτική ψευδαίσθηση» του «τρισδιάστατου» όγκου, όχι δια των κλασικών (μαθηματικών) μεθόδων της προοπτικής του Bruneleschi (14os αι. της Ιταλικής Αναγέννησης), αλλά δια της αλληλουχίας λευκών και σκούρων αποχρώσεων (chiaroscuro), όπως το βλέπεται στην σκούρα «κηλίδα» των ψηφίδων στο πίσω αριστερό μάγουλο του Ερμής και της Περσεφόνης καθώς και στον λαιμό των. Το ίδιο ισχύει και στον λαιμό, τα ρουθούνια και τα μάτια των αλόγων. Σχόλιο 1ο: Η φάς (κατά πρόσωπο) απεικόνιση των προσώπων πιστεύεται ότι άρχισε από τον Τζιότο στην πρώιμη Ιταλική αναγέννηση (12ος αι.), ο οποίος –πιστεύεται-ότι πρώτος κατάφερε να απεικονίσει φας πρόσωπα και πόδια και ταυτόχρονα να τους δώσει-εμπειρικά-την «ψευδαίσθηση» του τρισδιάστατου. Μέχρι τότε οι μορφές απεικονίζονταν, κατά τα Αιγυπτιακά πρότυπα, προφίλ (στα πλάγια) και δισδιάστατα (βλ. Πλούτωνα και το πίσω άλογο).
Η τρισδιάστατη «ψευδαίσθηση» επετεύχθη αφενός με τους μαθηματικούς κανόνες της προοπτικής από τους Ιταλούς Βruneseschi (14ος αι), Alberti (15ος αι) κι αφετέρου  με την χρήση «φωτοσκιάσεων λευκού-μαύρου» (chiaroscuro) που εισήχθη από τους Madegna, Masaccio (15-16oς αι.), τελειοποιήθηκε από τους Leonardo da Vinci (16oς αι)  Caravaggio (17ος αι) της ύστερης Ιταλικής Αναγέννησης και της Βόρειας (Φλαμανδικής) Αναγέννησης από τον  Vah d` Ayk (16ος αι) κι αργότερα τον Rembrandt και τους επιγόνους του Ρομαντικούς (Delacroix) και τον Ισπανό Velazquez (17oς αι.).
β) Κίνηση. Το αριστούργημα της Αμφίπολης παρουσιάζει ΚΙΝΗΣΗ, η οποία είναι χαρακτηριστικό της Ελληνιστικής Εποχής, και η οποία έρχεται σε καλλιτεχνική αντίθεση με την ΑΚΙΝΗΣΙΑ της πρώιμης (Γεωμετρικής-Αρχαϊκής), αλλά και της Κλασικής τέχνης. Η κίνηση αυτή, ξεχάστηκε κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής εποχής (εκτός κατά την διάρκεια της «Παλαιολόγειας Αναγέννησης του 13ου αι.. όπως στην Παντάνασσα του Μυστρά και την Μονή της Χώρας της Χίου)
κι επανήλθε μόνο με τον FUTURISM, στην Ιταλία στις αρχές του 20ου αι (Βozzoni).
γ) Διάταξη (composition): Ρομαντική, ήτοι: Kλασικές μορφές σώματος και προσώπων (ομορφιά) (γεωμετρικά αρμονικές ισομετρικές, συμμετρικές, ανέκφραστες), αλλά σε μη-κλασικές (αρμονικές) στάσεις του Ερμή και της Περσεφόνης καθώς και των αφηνιασμένων αλόγων (θυμηθείτε αντίθετα τις αυστηρές γεωμετρικές μορφές των κλασικών χρόνων), αν και η συνολική διάταξη των μορφών είναι συμμετρική. Εδώ έχουμε έναν πρώιμο Μανιερισμό και Εξπρεσιονισμό!
δ) Κυβισμός ! Οι Μορφές και τα άλογα απεικονίζονται από διαφορετική οπτική γωνία του καλλιτέχνη (ωσάν ο καλλιτέχνης να γυρίζει γύρω από τις μορφές και να ζωγραφίζει την καθεμιά από διαφορετική οπτική γωνία). Με τον τρόπο αυτό προσδίδει την «ψευδαίσθηση» του τρισδιάστατου σε όλη την σύνθεση!. Η μέθοδος αυτή λέγεται multi-angled perspective painting και εισήχθη από τους Cezanne, Matisse κι έφθασε στο απόγειό της με τους Κυβιστές (Picasso, Brack κλπ).
ε) Η Υλική πραγμάτωση του Μεταφυσικού. Παρόλο που η παράσταση είναι «εγκόσμια υλιστική» (ανθρώπινες μορφές), η όλη σύνθεση και το ιστορικό επεισόδιο εκτυλίσσεται σε έναν ακαθόριστο Μεταφυσικό χώρο κενού!. Αυτό δίνει μια μοναδική Μεταφυσική Διάσταση του Εγκόσμιου, όπως οι Βυζαντινές Εικόνες.

Συμπέρασμα: Ένα έργο του 20ου αι. φιλοτεχνημένο τον 40 π.Χ. αι. !

Δημ. Αντωνίου, ιατρός (και μαυρισμένος στις τελευταίες ευρωεκλογές).

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Η Αγάπη


Και ποια είναι η πιο μεγάλη δύναμη στον κόσμο;
Η Αγάπη
Τα μόνα δεσμά που δε σπάνε
είναι τα δικά της
Αυτή δεν πεθαίνει ποτέ
Και τούτο επειδή πρέπει απαραιτήτως να τη μοιράζεσαι·
επειδή πρέπει απαραιτήτως η καρδιά σου να γίνει
κιβωτός που κουβαλά όλους τους άλλους αιωνίως

8.X.2014
Βασίλης Πανδῆς

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Η Αλήθεια


Μη γυρίζεις άλλο πια την πλάτη,
μην κλείνεις τα μάτια
στην Αλήθεια

Μπορεί πολλές φορές
να 'ναι αρκετά μπερδεμένη,
όμως τούτο δε σημαίνει
ότι το ψέμα είναι απλούστερο

Θυμήσου ότι η Αλήθεια
ελευθερώνει


31.VIII.2014
Βασίλης Πανδῆς

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Πρέπει


Για να ζεσταθείς από το φως
πρέπει να 'χεις παγώσει απ' το σκοτάδι

Για να πλεύσεις σε πελάγη ευτυχίας
πρέπει να 'χεις αντιμετωπίσει
τις φουρτουνιασμένες θάλασσες της θλίψης

Για να χαρείς το πράσινο της όασης
πρέπει να 'χεις περιπλανηθεί στην ξερή έρημο

Για να νιώσεις τη δύναμη της αλήθειας
πρέπει οικτρά να έχεις πλανηθεί

Για ν' αναστηθείς
πρέπει πρώτα να πεθάνεις


2.VIII.2014
Βασίλης Πανδῆς

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Δημήτρης Αντωνίου: Ανεργία και ο Κατώτατος Μισθός - Ο Ρόλος της Νομισματικής Πολιτικής


ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ «ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ»:
Ανεργία και ο Κατώτατος Μισθός. Ο Ρόλος της Νομισματικής Πολιτικής (monetary policy). Πληθωρισμός Κόστους (wage or cost-push inflation).


Σημαντική μελέτη του Δημήτρη Αντωνίου για την ΑΝΕΡΓΙΑ και τον ΚΑΤΩΤΑΤΟ ΜΙΣΘΟ...σχέσεις και λύσεις, με επιστημονικά (όχι αεριτζίδικα) πολιτικά κριτήρια. 

Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, κύριοι, παράγει ουσιώδες πολιτικό-επιστημονικό έργο, εν αντιθέσει με τους πολιτικούς απατεώνες της Βουλής!

γράφει ο Δημ. Αντωνίου, ιατρός, Πρόεδρος της «ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ»


D: Labour Demand (by the employees), S: Labour supply by the workers, W: Wages (μισθοί), Q: αριθμός εργαζομένων. Κατάσταση οικονομίας,  κάτω από το επίπεδο της πλήρους απασχόλησης και του ανώτατου ΑΕΠ, ήτοι το ΑΕΠ που αντιστοιχεί στον Q3 είναι κάτω από το ανώτατο δυνατό ΑΕΠ Υf.

Ο Δημήτρης Αντωνίου
Έστω το σημείο ισορροπίας W1, Q1, όπως καθορίζεται από τις αγορές. Το σημείο Q1 υποδηλώνει τον αριθμό των εργαζομένων όπως αυτό καθορίζεται από τους νόμους της αγοράς. Η κατάσταση αυτή στο Q1(κάτω από Yf) σημαίνει ότι ο αριθμός των ακούσια ανέργων είναι μεγαλύτερος των διαθεσίμων (κενών) θέσεων εργασίας (Κευνσιανή ανεργία).
Έστω ότι οι μισθοί (π.χ. κατώτατος μισθός) των εργατών (real wages) αυξηθούν, έξω από τους μηχανισμούς της αγοράς (λόγω άσκησης δύναμης των εργατικών συνδικάτων, ή λόγω νομοθετικού προσδιορισμού του, όπως προτείνει τώρα ο Σύριζα), από το W1 στο W2. Στο επίπεδο  W2 η ζήτηση των εργατών θα είναι Q2, ενώ η προσφορά εργατικού δυναμικού θα είναι Q3. Συνεπώς προκύπτει ένας αριθμός ανέργων Q3-Q2 (ή Q1-Q2) και μείωση του ΑΕΠ από το επίπεδο του Q1 στο Q2 (ύφεση) (αυτά ισχύουν ceteris paridus, ήτοι με σταθερή την παραγωγικότητα, βλ. και παρακάτω).
Προκύπτει το ερώτημα: Πως θα απορροφηθούν οι άνεργοι Q3-Q2?
Εδώ η απάντηση εξαρτάται από την οικονομική σχολή και πως αυτή θεωρεί τους ανέργους Q3-Q2.

Ι) Ο Κευνσιανισμός θεωρεί ότι οι άνεργοι αυτοί Q3-Q2 είναι ΑΚΟΥΣΙΑ άνεργοι,  συνεπώς οι άνεργοι αυτοί είναι έτοιμοι να εργαστούν με μισθούς μεταξύ W1-W2.
Συνακόλουθα οι Κευνσιανιστές θεωρούν ότι η έννοια της ανεργίας Q3-Q2 σημαίνει ότι υπάρχουν τόσες άδειες (ελεύθερες) θέσεις εργασίας όσοι και οι άνεργοι Q3-Q2 κι ότι οι εργοδότες θα διατηρήσουν την παραγωγική δομή της οικονομίας στα επίπεδα του Q3 και γι αυτό θα επιδιώξουν να καλύψουν τις κενές θέσεις εργασίας Q3-Q2.
Σε κάθε όμως περίπτωση η καμπύλη προσφοράς SL εργασίας είναι η ευθεία οριζόντια γραμμή που αρχίζει από το W2 και τέμνει την SL. Αυτό σημαίνει ότι η προσφορά εργατών είναι απόλυτα ελαστική στο W2, δηλ. η παραγωγή βρίσκει όσους εργάτες θέλει μέχρι του αριθμού Q3 με τον μισθό W2. Για περισσότερους εργάτες-πάνω από  Q3- η εργοδοσία πρέπει να πληρώσει μεγαλύτερους του W2 μισθούς (γι αυτό η ευθεία καμπύλη κάμπτει προς τα πάνω στο σημείο…).
Ο Κευνσιανισμός προτείνει ως την καλύτερη λύση της απορρόφησης των ανέργων Q3-Q2 (και την εξάλειψη της ύφεσης) την νομισματική ενίσχυση των επιχειρήσεων ή/και των εργαζομένων για την πρόσληψη των ανέργων με μισθούς W2 (*), δηλ. προτείνει μέτρα για την αύξηση της ζήτησης της εργασίας (μετατόπιση της DL προς τα δεξιά).
Κευνσιανά μέτρα μείωσης της Ανεργίας στην παραπάνω κατάσταση:
Τέτοια μέτρα είναι τα εξής: α) επιδότηση του κόστους εργασίας (μισθών) στους εργοδότες ανάλογα με τον αριθμό των νέων θέσεων εργασίας που δημιουργούν, β) μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών υπέρ των εργαζομένων, γ) αύξηση της φορολογίας επί των διανεμητέων  κερδών των (μερισμάτων) των επιχειρήσεων, δ) αύξηση των ονομαστικών μισθών των εργαζομένων με ρυθμό μικρότερο του δείκτη τιμών της αγοράς, ε) (ίσως) μείωση επιτοκίων για επενδύσεις στους εργοδότες και στ) μέτρα για την αύξηση της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων. Όλα τα παραπάνω μέτρα συνιστούν μια αύξησης της προσφοράς χρήματος με τίμημα άνοδο των τιμών. Συνεπώς η εξάλειψη της ανεργίας (που αρχικά προκλήθηκε από την επιβαλλόμενη από τους εργαζόμενους αύξηση των μισθών των από το W1 στο W2, επιτυγχάνεται με ένα κοινωνικό και δημοσιονομικό τίμημα.
Η αντίθετη άποψη των Μονεταριστών, να παταχθεί η αύξηση των μισθών και να μειωθούν αυτοί «βιαίως» από το W2σ στο W1, δια της αποδοχής μια περιόδου (απρόβλεπτης διάρκειας) ανεργίας και ύφεσης στο Q2 (και το αντίστοιχο ΑΕΠ), γεγονός που θα αναγκάσεις τους εργαζόμενους να ρίξουν τους μισθούς των, απαιτεί ίσως μια μεγαλύτερη θυσία από την κοινωνία, ήτοι μια παρατεταμένη περίοδο ύφεση, με αμφίβολο τελικά αποτέλεσμα, δεδομένο ότι η αποδοχή μείωσης μισθών από τους εργαζόμενους είναι δύσκολη και σπάνια. Η σκέψη δε όλων (Κευνσιανών και Μονεταριστών) ότι η συμφωνημένη κι ειρηνική μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, μείωση μισθών, ή η μη-αύξησή των, είναι νομίζω ουτοπική και πάντως προσωρινή.
Μια κοινά αποδεχτή λύση για όλους, εργαζόμενους, εργοδότες, Κευνσιανιστές και Μονεταριστές, για να αποφευχθούν οι παραπάνω ανισορροπίες στην αγορά εργασίας και τιμών, είναι οι αυξήσεις μισθών των εργαζομένων να συνδεθούν με νόμο με την παραγωγικότητά των. Εάν η παραγωγικότητα είναι μεγαλύτερη της αύξησης των μισθών, η SRAS σταθεροποιείται, σταματά να μετατοπίζεται προς τα αριστερά και πάνω κι ίσως μετατοπιστεί και προς τα δεξιά και κάτω, μειώνοντας τους μισθούς και αυξάνοντας την απασχόληση.  Αυτό θα επιφέρει μια σταθερότητα του κόστους εργασίας, σταθερότητα των πραγματικών μισθών και γενικών τιμών, μια σύγχρονη και ισόρρυθμη μετατόπιση των DL και SL  προς τα δεξιά και σταδιακή αύξηση του ΑΕΠ.
(*) αντίθετα οι Μονεταριστές θεωρούν ότι οι άνεργοι αυτοί είναι ΕΚΟΥΣΙΑ άνεργοι και δεν δικαιούνται την παραπάνω Κευνσιανή κρατική (νομισματική και δημοσιονομική) μέριμνα και κοινωνικές θυσίες για την αποκατάστασή των (βλ. και παρακάτω).

ΙΙ)  Όπως είπαμε και παραπάνω, οι Μονεταριστές θεωρούν ότι οι άνεργοι που προκύπτον από μια «βίαιη» (εκτός των δυνάμεων της αγοράς) αύξηση των μισθών των με την άσκηση της δύναμης των συνδικάτων, θεωρούνται (οι άνεργοι) ως ΕΚΟΥΣΙA άνεργοι και γι αυτό  δεν δικαιούνται την παραπάνω Κευνσιανή κρατική (νομισματική και δημοσιονομική) μέριμνα και κοινωνικές θυσίες για την αποκατάστασή των.


D: Labour Demand (by the employees), S: Labour supply by the workers.
Έστω το σημείο ισορροπίας SL1, DL1 είναι το σημείο α και L1.

Εάν οι μισθοί (π.χ. κατώτατος μισθός) των εργατών (real wages) αυξηθούν έξω από τους μηχανισμούς της αγοράς (λόγω άσκησης δύναμης των εργατικών συνδικάτων) από το W1 στο W2, η SL1 θα μετατοπιστεί προς τα αριστερά στην SL2 και ο αριθμός των εργαζομένων θα μειωθεί από το L1 στο L2 (αντίστοιχα και το ΑΕΠ από το ΑΕΠ1 στο ΑΕΠ2 (όπου ΑΕΠ2 < ΑΕΠ1, ύφεση). Συνεπώς θα προκύψει ένας αριθμός ανέργων L1-L2 (αυτά ισχύουν ceteris paridus, ήτοι με σταθερή την παραγωγικότητα, βλ. και παρακάτω).
Οι Μονεταριστές κατ` αρχήν θεωρούν ότι οι άνεργοι L1-LW στα εκτός της αγοράς αυξημένα επίπεδα μισθών W2 είναι ΕΚΟΥΣΙΑ άνεργοι, με την έννοια ότι αρνούνται να εργαστούν με μισθό ίσο ή κάτω από το W2 (εκτός των L2). Συνεπώς για τους Μονεταριστές το σημείο b που η SL2 τέμνει την DL1 και δείχνει ότι κανείς εργαζόμενος δεν θέλει να δουλέψει σε τιμές κάτω των W2.
Συνεπώς η παραγωγή θα μετατοπίσουν την καμπύλη ζήτησης της εργασίας στην SL2 και το επίπεδο παραγωγής στο L2 (ύφεση), χωρίς όμως μείωση των συνολικών των κερδών (για λόγους που δεν μπορούμε εδώ να επεκταθούμε).
Το ερώτημα όμως παραμένει: Πως θα εξαλειφθεί η ανεργία L1-L2? Οι Μονεταριστές είναι σκληροί: Εφόσον οι άνεργοι είναι εκούσια άνεργοι, δεν αξίζουν καμία κοινωνική θυσία για την αποκατάσταση της εργασίας των (όπως αντίθετα θεωρεί και πράττει ο Κευνσιανισμός). Ο μόνος τρόπος μείωσης της ανεργίας είναι η συντριβή της δύναμης των συνδικάτων (που είναι η αιτία της εκτός αγοράς αύξησης των μισθών στο W2) και ο εξαναγκασμός (με όρους αγοράς) των εργαζομένων να μειώσουν τους μισθούς των, στρέφοντας εναντίον των το όπλο μιας παρατεταμένης  υψηλής ανεργίας. Συναφώς με αυτά, οι Μονεταριστές δεν θα διστάσουν να μετατοπίσουν την DL1 προς τα αριστερά και κάτω, πάνω στην SL2, για να μειώσουν και αυτοί «βίαια» τους W2 (lock out). Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για μια «ανεργία (έλλειψης) ζήτησης».
Περαιτέρω και συναφώς με τα παραπάνω, οι Μονεταριστές πιστεύουν ότι μια ενδεχόμενη νομισματική αποκατάσταση του παραπάνω είδους της ανεργίας (όπως την προτείνουν οι Κευνσιανιστές) θα προκαλέσει μια αυτοτροφοδοτούμενη αύξηση μισθών, ανεργίας, αποκατάστασης της τελευταίας με μεγαλύτερη αύξηση τιμών με νομισματικά μέσα νομισματικών, με τελικό αποτέλεσμα μια συνεχή αύξηση των γενικών τιμών και εμβάθυνση της ύφεσης (στασιμοπληθωρισμός).
Με άλλα λόγια οι Μονεταριστές πιστεύουν ότι η παραπάνω κατάσταση της ανεργίας είναι ίδια σε αιτίες, εξήγηση και «θεραπεία», με την κατάσταση ανεργίας που θα περιγράψουμε παρακάτω συνθήκες δηλ. αρχικής πλήρους απασχόλησης και ανωτάτου δυνατού επιπέδου ΑΕΠ.
Τελικά βέβαια οι Μονεταριστές πιστεύουν ότι εάν οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι η Τράπεζα δεν πρόκειται να υποχωρήσει στους «εκβιασμούς» των, δεν θα επιχειρούσαν κάν την αύξηση αυτή των μισθών των έξω από τους κανόνες της αγοράς! Κι αυτή είναι-κατ` αυτούς η καλύτερη –προληπτική-λύση του προβλήματος!
Μια κοινά αποδεχτή λύση για όλους, εργαζόμενους, εργοδότες, Κευνσιανιστές και Μονεταριστές, για να αποφευχθούν οι παραπάνω ανισορροπίες στην αγορά εργασίας και τιμών, είναι οι αυξήσεις μισθών των εργαζομένων να συνδεθούν με νόμο με την παραγωγικότητά των. Εάν η παραγωγικότητα είναι μεγαλύτερη της αύξησης των μισθών, η SRAS σταθεροποιείται, σταματά να μετατοπίζεται προς τα αριστερά και πάνω κι ίσως μετατοπιστεί και προς τα δεξιά και κάτω, μειώνοντας τους μισθούς και αυξάνοντας την απασχόληση.
Αυτό θα επιφέρει μια σταθερότητα του κόστους εργασίας, σταθερότητα των πραγματικών μισθών και γενικών τιμών, μια σύγχρονη και ισόρρυθμη μετατόπιση των DL και SL  προς τα δεξιά και σταδιακή αύξηση του ΑΕΠ.

Η Καμπύλη Phillips


Η καμπύλη Phillips υποδηλώνει την κατεύθυνση και την ταχύτητα μετατόπισης της SRAS (στην καμπύλη της wage-push inflation) σε αλλαγές των μισθών και σε κατάσταση της οικονομίας κάτω από το ανώτατο δυνατόν ΑΕΠ (Yf) (*)
Στα σημεία της καμπύλης αριστερά του σημείου Α (σε συνθήκες μικρής ανεργίας), ακόμα και μια μικρή μείωση της ανεργίας προκαλεί μεγάλη αύξηση των μισθών. Στα σημεία της καμπύλης  δεξιά του σημείου Α (σε συνθήκες μεγάλης ανεργίας) μια μεγάλη αύξηση της ανεργίας είναι αναγκαία για να προκαλέσει μια μικρή μείωση των μισθών (ή ισοδύναμα, μια μεγάλη μείωση της ανεργίας απαιτείται για μια μικρή αύξηση μισθών) (ασυμμετρία της καμπύλης SRAS- Wages).
(*) σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και Yf, οι αυξημένες τιμές προκαλούν αύξηση  των μισθών και μετατόπιση της SRAS προς τα αριστερά και πάνω>


Δημ. Αντωνίου, ιατρός, Πρόεδρος της «ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ»

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Αποκάλυψη


Δια χειρός Γιάννη Μόραλη

Για ώρες κοιτούσε μηχανικά το ρολόι του
κι ούτε ήξερε πού και γιατί κοιτούσε
Ώσπου κάποιαν ώρα, σα να ένιωσε μέσα του
ένα ξαφνικό ανοιξιάτικο αστραπόβροντο, τρομακτικό και ζωογόνο,
σα να ξύπνησε μέσα του κάτι,
σα να του 'γινε κάποια αποκάλυψη
Κοίταξε και πάλι το ρολόι και κατάλαβε
Άφησε το βαρύ ποτήρι με τη λιγοστή μπύρα που 'χε απομείνει
κι είπε:
«Χρειάζομαι περισσότερο ουρανό!»

Ύστερ' από χρόνια, ευτυχισμένος πια,
θυμότανε τον τρόμο από κείνο το φοβερό αστραπόβροντο
και μια βεβαιότητα εγλίστρησ' απ' τα χείλη του:
«Ό,τι φοβόμαστε μας δίνει ζωή»


23.VII.2014
Βασίλης Πανδῆς

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...